Nine MVP's Blog

Fix for ” Web Standards Update for Microsoft Visual Studio 2010 SP1″ remove validate SP1

Nine MVP ASP.NET — Thu, 23 Jun 2011 12:17:18 +0000

สำหรับใครที่ไม่สามารถติดตั้งตัว Web Standards Update for Microsoft Visual Studio 2010 SP1 (support HTML5, CSS3) ได้เนื่องจาก ตัว setup ถามหา SP1 ทั้ง ๆ ที่ติดตั้งไปแล้ว

หากใครเกิดปัญหาเดียวกับผมก็ดาวน์โหลดตัว patch ของผมไปติดตั้งทดแทนได้ครับ

ปล. ทดสอบติดตั้งแล้วผ่านฉลุย

แก้ Link ให้ครับ

รวม link download ให้ใหม่ มีหลายให้เลือก

http://www.multiupload.com/XB2YYYD7Z9

หรือจะเข้าไปใน SkyDrive ของผมแล้วหา file นี้ download ไปก็ได้ที่นี่ My SkyDrive

ASP.NET 4.0 : High Scalable ASP.NET Session and Cache with Windows Server AppFabric Caching vol.2

Nine MVP ASP.NET — Sun, 15 May 2011 18:58:00 +0000

ตอนที่ 1 (Part 1)

ตอนที่ 2 (Part 2)

Programming Level:

Intermediate

Computer Skills:

ASP.NET 4.0
C#

Development Tool and Library

OS: Windows 7 or Windows Server 2008 or later
Visual Studio 2010 or later
Windows Server AppFabric Caching (download for x86, for x64)
ASP.NET 4 Providers for Windows Server AppFabric Caching (download)

Agenda

Introduce
Basic of ASP.NET Session and Cache
Sample ASP.NET Web Application with InProc Mode
Case Study: Problem of ASP.NET Web Application with InProc Mode
Solution: Implement Cache Server
Create and Setting AppFabric Cache for ASP.NET Web Application
Using AppFabric Cache within ASP.NET Web Application
Test Run ASP.NET Web Application and Monitoring Cache
Conclusion

Introduce

จากตอนที่แล้วผมได้กล่าวถึง Session State ใน Mode ต่าง ๆ โดยเราจะมาทำความเข้าใจเกี่ยวกับหน่วยความจำภายในของ ASP.NET กัน และดูตัวอย่างเว็บที่ใช้งาน Session และ Cache ของ ASP.NET ด้วยค่าเริ่มต้นของ web.config

ต่อด้วยทำความรู้จักกับปัญหาของ ASP.NET Web Application ที่ออกแบบไว้โดยสถาปัตยกรรมแบบง่ายๆ ที่มีข้อจำกัดในหลาย ๆ ด้าน รวมไปถึงผลกระทบอื่น ๆ ซึ่งเราจะมาแก้ปัญหาเหล่านี้ด้วยการใช้ AppFabric Caching มาช่วยในการแก้ปัญหา

ASP.NET Session and Cache

เรามาทำความรู้จักกับหน่วยความจำที่ของ ASP.NET คร่าว ๆ กันก่อนครับ

Session

System.Web.HttpContext.Current.Session หรือ Session เป็นหน่วยความจำที่สามารถโปรแกรมเมอร์สามารถเก็บข้อมูลของ user แต่ละคนโดยแยกจากกัน ไม่สามารถใช้ร่วมกันได้ ซึ่งเซสชั่นจะยังมีอายุคงอยู่จนกว่าจะ timeout หรือสั่งทำลายโดยโปรแกรม

Session[“SessionName”] = null;

Session.Remove(“session name”);

Session.Abandon();

Cache มี 3 ชนิดครับ

Data Caching เป็น Programmatically สามารถเรียกใช้โดยอ้างถึง HttpContext.Current.Cache หรือ Cache ซึ่งเป็นหน่วยความจำที่เก็บข้อมูลคล้ายกับเซสชั่น แต่แคชสามารถแชร์กันใช้งานกันภายใน Web Application โดยทุกเซสชั่นสามารถเข้าถึงข้อมูลของแคชได้ สามารถจัดเก็บได้โดยโปรแกรมเมอร์เอง และการสร้างแคชจะต้องกำหนดอายุุของแคชเสมอ

var expiredDT = DateTime.Now.AddMinutes(10);
Cache.Insert("AllCustomers",custs, null, expiredDT, TimeSpan.Zero, CacheItemPriority.Default, null);

Output Caching เป็น Automatic Cache ของ Page โปรแกรมเมอร์ไม่สามารถสั่งเก็บค่าหรือเรียกมาใช้งานได้ การเก็บแคชจะกระทำโดย ASP.NET โดยเก็บข้อมูลตามค่า Vary Option ที่ตั้งไว้ และจะทำลายแคชตามอายุที่กำหนดไว้ โดยสามารถกำหนด directive tag ใน aspx page ไว้ประมาณนี้

<%@ OutputCache Duration="30" Location="Any" VaryByParam="none" %>

Fragment Caching เป็น Automatic Cache ของ user control มีลักษณะเหมือนกับ Output Caching แต่จะจัดเก็บแคชของบางส่วนใน Page เช่น user control เป็นต้น การใช้งานก็สามารถเพิ่ม directive tag ในหน้า ascx ดังนี้

<%@ OutputCache Duration="30" Location="Any" VaryByParam="none" %>

ข้อมูลที่จะสามารถเก็บไว้ใน Session และ Cache ได้คือข้อมูลที่สามารถ Serializable ได้เท่านั้น เช่น Primitive data type, POCO, XML เป็นต้น

เราก็ได้รู้จักกับ Session, Cache กันไปแล้ว ต่อไปเราจะไปดูการเรียกใช้งานในเว็บโปรแกรมกันครับ

ตัวอย่าง: ASP.NET Web Application with InProc Mode (Default Mode)

Download Code Sample Here

InProc Mode จะเป็นการเก็บข้อมูลเซสชั่นและแคชทั้งหมดเอาที่หน่วยความจำของเครื่อง Web Server โดยตัวอย่างเว็บนี้จะมีหน้า default.aspx เป็นส่วนที่ใช้ทำการทดสอบครับ ซึ่งจะมีการเรียกใช้งานหน่วยความจำของ ASP.NET ทั้ง Session, Cache Data, OutputCache ตามปกติดังนี้

ในส่วนที่ 1 ไว้สำหรับทดสอบ OutputCache ของ Page ซึ่งผมได้วาง @ OutputCahce เอาไว้ในหน้า default.aspx

<%@ OutputCache Duration="1" Location="Any" VaryByParam="none" %>

ปล. เอา tag ออกเพื่อทดสอบกรณีที่ไม่ใช้ OutputCache หรือกำหนดค่า 1 จะใกล้เคียงกับไม่เก็บแคช

GetDate Button

protected void btnGetDate_Click(object sender, EventArgs e)
{
    lblShowDate.Text =  DateTime.Now.ToString("dd/MM/yyyy hh:mm:ss");
}

ทดสอบ 1 Duration=1 เมื่อกด Get Date Time button เพื่อดึงเวลาจะเห็นว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงตลอดทุกครั้งที่กดปุ่มเนื่องจาก กำหนดค่าไว้ต่ำสุดที่ 1 วินาที (แต่ถ้าไวพอ 1วิ กด2คลิ๊ก ก็ไม่เปลี่ยนจ้า)

ทดสอบ 2 Duration=15 ASP.NET จะเก็บแคชของหน้านั้นเอาไว้ 15 วินาทีโดยไม่ต้องกลับไปทำงานใน CodeBehind เพื่อโหลดข้อมูลกลับมาใหม่ สังเกตุได้ว่าเวลาจะไม่เปลี่ยนไปจนกว่าจะครบ 15 วินาที

ส่วนที่ 2 จะ load data มาจาก database และนำไปเก็บ ไว้ใน Session และ Cache

Load Data Button

protected void btnLoadDataToSession_Click(object sender, EventArgs e)
{
    using( var db = new NorthwindEntities())
    {
        db.ContextOptions.LazyLoadingEnabled = false;
        var custs = db.Customers.ToList();
        var orders = db.Orders.ToList();
       
        // Stored to Session 
        // System.Web.HttpContext.Current.Session
        Session["AllCustomers"] = custs;
        Session["AllOrders"] = orders; 
 
        // Stored to Cache
        // System.Web.HttpContext.Current.Cache
        var expiredDT = DateTime.Now.AddMinutes(10);
        Cache.Insert("AllCustomers",custs, null,
            expiredDT, TimeSpan.Zero, CacheItemPriority.Default, null);
        Cache.Insert("AllOrders", orders, null,
            expiredDT, TimeSpan.Zero, CacheItemPriority.Default, null);
 
        DropDownList1.Items.Clear();
        DropDownList1.DataSource = Session.Keys;
        DropDownList1.DataBind();
        DropDownList1.Items.Insert(0, "");
        DropDownList1.SelectedIndex = 0;
 
        DropDownList2.Items.Clear();
        DropDownList2.DataSource = Cache.GetEnumerator().ForLinq().Select(pair => pair.Key);
        DropDownList2.DataBind();
        DropDownList2.Items.Insert(0, "");
        DropDownList2.SelectedIndex = 0;
 
 
    }
}

line 3-7 ทำการดึงข้อมูลของ Customer, Order ขึ้นมาทั้งหมด

line 11-12 เก็บข้อมูล Customer, Order ลงใน Session ทั้งสองตัว

line 16-20 เก็บข้อมูล Customer, Order ลงใน Cache และกำหนดอายุของแคชไว้ที่ 10 นาที

line 22-32 ทำการผูกคีย์ของ Session และ Cache กับ Dropdownlist ทั้ง 2 เพื่อเอาไว้ใช้ในการดึงข้อมูล

และเราจะทำการดักจับไอเท็มของ Session และ Cache ไว้เพื่อทดสอบ scope การใช้งาน ว่าแตกต่างกันอย่างไร

Page Load Event

protected void Page_Load(object sender, EventArgs e)
{
    if (!IsPostBack)
    {
        DropDownList1.Items.Clear();
        DropDownList1.DataSource = Session.Keys;
        DropDownList1.DataBind();
        DropDownList1.Items.Insert(0, "");
        DropDownList1.SelectedIndex = 0;
 
        DropDownList2.Items.Clear();
        DropDownList2.DataSource = Cache.GetEnumerator().ForLinq().Select(pair => pair.Key);
        DropDownList2.DataBind();
        DropDownList2.Items.Insert(0, "");
        DropDownList2.SelectedIndex = 0;
    }
}

ส่วนที่ 3 ใน dropdownlist ทั้งสองจะมี Key ที่ใช้ในการดึงข้อมูลออกมาจาก Session และ Cache เพื่อที่จะเลือกและผูกข้อมูลเข้ากับ DataGrid เพื่อแสดงผล เมื่อเลือก item ใน dropdownlist จะ postback กลับไปเพื่อดึงข้อมูลจาก session, cache ที่ต้องการ

Dropdown IndexChanged Code

// Get Data From Session
protected void DropDownList1_SelectedIndexChanged(object sender, EventArgs e)
{
    List<Order> orders = null;
    List<Customer> custs = null;
    if (!string.IsNullOrEmpty(DropDownList1.SelectedValue))
    {
        if (DropDownList1.SelectedValue == "AllCustomers")
        {
            custs = Session[DropDownList1.SelectedValue] as List<Customer>;
            GridView1.DataSource = custs;
            GridView1.DataBind();
        }
        else if (DropDownList1.SelectedValue == "AllOrders")
        {
            orders = Session[DropDownList1.SelectedValue] as List<Order>;
            GridView1.DataSource = orders;
            GridView1.DataBind();
        }
    }
}
 
//Get Data From Cache
protected void DropDownList2_SelectedIndexChanged(object sender, EventArgs e)
{
    List<Order> orders = null;
    List<Customer> custs = null;
    if (!string.IsNullOrEmpty(DropDownList2.SelectedValue))
    {
        if (DropDownList2.SelectedValue == "AllCustomers")
        {
            custs = Cache.Get(DropDownList2.SelectedValue) as List<Customer>;
            GridView1.DataSource = custs;
            GridView1.DataBind();
        }
        else if (DropDownList1.SelectedValue == "AllOrders")
        {
            orders = Cache.Get(DropDownList2.SelectedValue) as List<Order>;
            GridView1.DataSource = orders;
            GridView1.DataBind();
        }
    }
}

line 8-18 เป็นการดึงค่าโดยใช้ key AllCustomers, AllOrders ไปดึงค่าที่เก็บอยู่ใน Session และผูกข้อมูลเข้ากับ Gridview เพื่อแสดงค่า

line 30-40 เป็นการดึงค่าโดยใช้ key AllCustomers, AllOrders ไปดึงค่าที่เก็บอยู่ใน Cache และผูกข้อมูลเข้ากับ Gridview เพื่อแสดงค่า

และสุุดท้ายก็จะเป็น web.config ที่เป็น ASP.NET4 ของเว็บนี้ครับ (โล่งๆ ไม่มีอะไรเลย)

web.config

xml version="1.0"?>
<configuration>
  <connectionStrings>
    <add name="NorthwindEntities" connectionString="metadata=res://*/NorthwindDB.csdl|res://*/NorthwindDB.ssdl|
         res://*/NorthwindDB.msl;provider=System.Data.SqlClient;provider connection string="
         data source=.;initial catalog=Northwind;integrated security=True;multipleactiveresultsets=True;App=EntityFramework"" 
         providerName="System.Data.EntityClient" />
  connectionStrings>
 
  <system.web>
    <compilation debug="true" targetFramework="4.0" />
  system.web>
 
  <system.webServer>
     <modules runAllManagedModulesForAllRequests="true"/>
  system.webServer>
configuration>

Case Study : ตัวอย่างปัญหาจากตัวอย่างเว็บด้านบน (Problem of ASP.NET Session and Cache with InProc Mode)

ในกรณีตัวอย่างนี้ ตัว web application วิเคราะห์และทดสอบการจำเป็นในการใช้ Session, Cache, OutputPage ในส่วนที่เหมาะสมของเว็บแล้ว แต่ว่ายังใช้หน่วยความจำของ Web Server ในการเก็บข้อมูลเหล่านั้นตรง ๆ ก็คือ Session = InProc Mode และ default Cache Provider ที่มีมาให้นั่นเอง

เมื่อเราพัฒนาเว็บแอ๊พพลิเคชั่นผ่านการทดสอบในส่วนของบิสซิเนสเรียบร้อยแล้ว ก็จะทำเทสในเรื่อง Load Test เพื่อหาค่าความสามารถในการรองรับ concurrent user ที่จะเข้ามาใช้งานระบบ ซึ่งในตัวอย่างได้สมมติเอาว่าผ่านการทำ load test มาแล้ว ซึ่งทั้งระบบ Web Server และ Database นั้น รองรับจำนวน user อยู่ที่ 200 concurrent โดยใช้งานปกติจะมีจำนวน concurrent ประมาณ 80-150 คน

เมื่อถึงเวลาหนึ่งทางกิจการได้เติบโตขึ้น ทำให้จำนวนผู้เข้าใช้งานเว็บมีจำนวนมากขึ้นเป็นลำดับ ซึ่งอาจจะเป็นช่วงเวลาเช่นช่วงเที่ยง เย็น และวันหยุด พบว่าหลายครั้งที่ Web Server Down เพราะต้องบริการข้อมูลยูสเซอร์ที่เข้าใช้งานพร้อมกันจำนวน 300 user concurrents ซึ่งเกินจากที่ระบบจะรองรับได้ ดังภาพด้านล่าง

ผลคือระบบล่ม ทุกอย่างจะเริ่มต้นได้ใหม่ก็จนกว่าจะ restart Web Site/Database กันใหม่ แบบนี้ทำให้ธุรกิจเสียหายแน่ ๆ ครับ

ปัญหาและสาเหตุมีดังนี้

Client : เนื่อง user แต่ละคนจะต้องสร้าง session ขึ้นเป็นของตัวเอง และการกดเพื่อสร้าง request กลับไปที่ web server ทุกครั้ง และจำเป็นจะต้องเข้าเว็บเซอร์เวอร์เดิมทุกรีเควส หากเว็บเซอร์เวอร์ตัวนั้นล่มไป เซสชั่นทุกอย่างก็จะหายไปหมดเช่นกัน

Web Server : มีการเก็บ Session, Cache แยกจากกันในแต่ละเว็บเซอร์เวอร์ ซึ่งไม่สามารถที่จะแชร์ข้ามเครื่องกันได้ ทำให้ข้อมูลบางตัวที่ควรจะแชร์กันได้ต้องถูกสร้างขึ้นใหม่ทุกครั้งที่มี user เข้ามาใช้งาน

Database : มีการใช้งาน Disk อย่างหนัก เพราะทุก request ที่ส่งเข้ามาเกือบทั้งหมดจะต้องเข้าถึงข้อมูลตลอดเวลา

ก่อนที่เราจะเลือกทางแก้ปัญหาโดยการลงทุนเพิ่ม Web Server, Upgrade Database Server เหล่านั้น หากพิจารณากันให้ดี ปัญหาที่สำคัญก็คือ

1. เกิดข้อจำกัดของ Web Server ในส่วนของ Memory สำหรับเก็บข้อมูลพวก Session, Cache โดยแยกไปตามขนาดของ RAM ที่ติดตั้งในแต่ไว้ใน Server

2. เกิดข้อจำกัดของ User Process ในการทำงาน โดยจะทำงานได้เพียงบน Web Server ตัวเดียวเท่านั้น

3. มีการเข้าถึง Database ตลอดเวลาเพื่อดึงข้อมูลที่ซ้ำๆกันทุกครั้ง ที่ผู้ใช้ร้องขอบริการเดิม ๆ

4. Web Server ใน Farm ทุกตัวควรจะเห็น Session ของ User คนเดิม เมื่อเกิดปัญหากรณี Web Server ตัวใด ๆ ที่ User ใช้งานอยู่เกิดล่ม ก็สามารถที่จะยังทำงานต่อด้วย web server ตัวอื่นได้ทัทีโดยข้อมูลปัจจุบันยังคงอยู่

ซึ่งปัญหาเหล่านี้แก้ได้ครับ

Solution : Implement Cache Server (AppFabric Caching)

จากตอนที่ 1 นั้นผมได้แนะนำตัว AppFabric Cache Service ไปแล้ว ซึ่งเราจะนำเข้ามาใช้แก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นข้างต้น โดยก่อนที่จะเข้าถึง Database เราก็วาง Cache Server เอาไว้ให้เป็นตัวบริการเก็บข้อมูลทั้ง Session, Cache ตามรูปดังนี้

จากโมเดลด้านบนนี้ เราใช้ Cache Server มาวางโดยเอาไว้แก้ไขปัญหาของ Web Server ดังนี้

1. เพิ่มขนาดของ Cache บน Web Server โดยขนาดจะขึ้นอยู่กับหน่วยความจำของ Cache Server

2. เอาไว้เก็บ User Session แทนการเก็บบน Web Server ป้องกันปัญหากรณี web server ที่ user ใช้งานอยู่ขณะนั้นเกิดปัญหา ทำให้ Web Server อีกตัวสามารถทำงานแทน web server ตัวที่ล่มไปได้ทันที

3. เป็นข้อมูลที่ถูกเรีกยใช้บ่อย และข้อมูลนั้น อาจจะเป็น Static Data หรือมีการเปลี่ยนแปลงของข้อมูลน้อย ลดภาระของ Database ในการดึงข้อมูลส่งให้ Web Server บ่อย ๆ

ต่อไปเข้าสู่ขั้นตอนการสร้างและนำ AppFabric Cache ไปใช้ใน ASP.NET กันครับ

Create and Setting AppFabric Cache for ASP.NET Web Application

ต่อไปเราจะทำการสร้างแคชดาต้าเบส และตั้งค่าเอาไว้ใช้งานกับ asp.net web application ของเราครับ

โดยจะสร้างแคชเอาไว้ 2 ตัวโดยให้ชือ่ว่า ASPNETSessionCache เอาไว้เก็บข้อมูลที่เป็นเซสชั่นและ ASPNETOutputCache เอาไว้เก็บข้อมูลแคช ทำตามขึ้นตอนดังนี้

1. เรียกหน้าต่าง Caching Administration Windows Powershell ออกมาใช้งาน

2. พิมพ์

Use-CacheCluster

3. สั่งสตาร์ท service ด้วยคำสั่ง

Start-CacheCluster

4. เพิ่ม user สำหรับเข้าใช้งานแคช ให้ Add Current user สำหรับ Debug

เลือก 1 ชุดคำสั่งตาม windows ที่ใช้ครับ

- กรณีใช้ service account (all windows edition)

Grant-CacheAllowedClientAccount –Account “ComputerName\UserName”

- กรณีใช้ Network Server Account (win03, win03r2, win08, vista)

grant-cacheallowedclientaccount -Account "NETWORK SERVICE"

- ใช้ ASPNET User account ใน Windows 7/WS08R2:

grant-cacheallowedclientaccount -Account "IIS AppPool\ASP.NET v4.0"

5. สร้างแคชสำหรับ asp.net ไว้เก็บเซสชั่นชื่อ ASPNETSessionCache และ ASPNETOutputCache

New-Cache –CacheName ASPNETSessionCache –Eviction None –TimeToLive 60

New-Cache –CacheName ASPNETOutputCache –Eviction None –TimeToLive 60

6. เรียกดู Cache DB ที่สร้างไว้ทั้งสองก้อนว่าสำเร็จหรือไม่ด้วยคำสั่ง

Get-Cache

7. ตรวจสอบดูว่าแคชทั้ง 2 ว่าตั้งค่าไว้อย่างไรบ้าง

Get-CacheConfig ASPNETSessionCache

Get-CacheConfig ASPNETOutputCache

7. ตรวจสอบค่า Staticstics ว่ามีสถานะปัจจุบันอย่างไรบ้าง

Get-CacheStatistics ASPNETSessionCache

Get-CacheStatistics ASPNETOutputCache

แค่นี้ AppFabric Cache ก็พร้อมใช้งานแล้วครับ ต่อไปเราจะไปดูการตั้งค่าและเรียกใช้งานภายใน asp.net กัน

Using AppFabric Cache within ASP.NET Web Application

Download Code Sample Here

ในขั้นตอนนี้เราจะย้าย Session และ Cache จากหน่วยความจำภายในเครื่องไปเก็บไว้ใน AppFabric Cache

การเรียกใช้ AppFabric Cache ภายใน Web Application นั้น ในตอนนี้ผมขอเลือกใช้ Library ตัวนึงซึ่งมีความสามารถเยอะกว่า Cache Client ที่ไมโครซอฟต์มีมาให้ตั้งแต่ติดตั้ง AppFabric

การนำไปใช้งานนั้นมี 2 วิธีคือ ทำผ่าน web.config และ เขียนโค้ด

ในขั้นตอนแรก ดาวน์โหลด ASP.NET 4 Providers for AppFabric Caching จาก CodePlex มาใช้งาน ให้ unzip ออกและมองหา “Microsoft.Web.DistributedCache.dll” โดยตัวนี้จะเป็น Custom Provider ที่เรียกใช้ Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client.dll ของ AppFabric อีกทีนึง

Setting Method 1: Edit web.config

เปิด Web Application ขึ้นมาแก้ไข web.config ดังนี้

- เพิ่มค่า configSection สำหรับ Cache Client ของ Microsoft เพื่อให้รู้จัก dataCachcClient Section

web.config: configSections

<section name="dataCacheClient"
    type="Microsoft.ApplicationServer.Caching.DataCacheClientSection,
        Microsoft.ApplicationServer.Caching.Core, Version=1.0.0.0, 
        Culture=neutral, PublicKeyToken=31bf3856ad364e35"
    allowLocation="true"
    allowDefinition="Everywhere"/>

- เพิ่ม dataCacheClient Section เพื่อกำหนดที่อยู่ของ AppFabric Host และ Port

web.config: dataCacheClient

<dataCacheClient>
  <hosts>
    <host name="Nine-NB" cachePort="22233" />
  hosts>
dataCacheClient>

- ตั้งค่าการใช้ Cache ของ ASP.NET ไปที่ AppFabric โดยกำหนดเพิ่มเติมใน

web.config: 

<sessionState mode="Custom" customProvider="DistributedSessionAspSessionProvider">
  <providers>
     specify the named cache for session data –>
    
      type="Microsoft.ApplicationServer.Caching.DataCacheSessionStoreProvider"
      cacheName="ASPNETSession"
      sharedId="ASPNETSession"/>–>
    <add name="DistributedSessionAspSessionProvider"
         type="Microsoft.Web.DistributedCache.DistributedCacheSessionStateStoreProvider, 
         Microsoft.Web.DistributedCache"
        cacheName="ASPNETSessionCache"
          applicationName="ASPNETWeb"
          useBlobMode="false" />
  providers>
sessionState>

line 8 ตั้งค่าชื่อของ provider ที่เราต้องการจะเพิ่มเติม

line 9 กำหนด type ของ dll ที่เรานำมาใช้

line11-13 เป็นการะบุ Cache โดยอ้างถึง ASPNETSession ที่สร้างไว้ใน AppFabric Cache, กำหนด ApplicationName ที่จะเข้าใช้แคชก้อนดังกล่าว และระบุไม่ใช่ Blob Mode

line – 1 กำหนด mode=”Custom” และเลือกใช้ customProivder=”DistributedSessionAspSessionProvider” ตามที่ได้ตั้งค่าไว้

- ตั้งค่าการใช้ Page Output Cache ของ ASP.NET ไปที่ AppFabric โดยกำหนดเพิ่มเติมใน

web.config: 

<caching>
  <outputCache defaultProvider="DistributedCache">
    <providers>
      <add name="DistributedCache" 
           type="Microsoft.Web.DistributedCache.DistributedCacheOutputCacheProvider, 
           Microsoft.Web.DistributedCache" cacheName="ASPNETOutputCache" applicationName ="ASPNETWeb" />
    providers>
  outputCache>
caching>

line 4 กำหนดชื่อของ Cache ที่เราใช้อ้างอิง

line 5 ใส่ type ของ dll ที่จะใช้ในการทำ page output cache

line 6 cacheName กำหนดให้ใช้แคชที่ชื่อ ASPNEToutputCache และกำหนดชื่อ applicationName เป็น ASPNETWeb

line 1 ที่ defaultProvider กำหนดให้ใช้ DistributedCache name ที่เราได้สร้างไว้

Setting Method 2: Cache with Programmatically

เพิ่มโค้ดใน Global.asax.cs ดังนี้

Code Snippet

void Application_Start(object sender, EventArgs e)
{
    DistributedCacheSessionStateStoreProvider.CacheConnecting += DistributedCacheSessionStateStoreProvider_CacheConnecting;
    DistributedCacheOutputCacheProvider.CacheConnecting += DistributedCacheOutputCacheProvider_CacheConnecting;
}
 
void DistributedCacheOutputCacheProvider_CacheConnecting(object sender, CacheConnectingEventArgs e)
{
    e.CacheFactoryConfiguration = new DataCacheFactoryConfiguration()
            {
                Servers = new DataCacheServerEndpoint[] {new DataCacheServerEndpoint("Nine-NB", 22233)}
            };
    e.CacheName = "ASPNETOutputCache";
}
 
void DistributedCacheSessionStateStoreProvider_CacheConnecting(object sender, CacheConnectingEventArgs e)
{
    e.CacheFactoryConfiguration = new DataCacheFactoryConfiguration()
        {
            Servers = new DataCacheServerEndpoint[] { new DataCacheServerEndpoint("Nine-NB", 22233) }
        };
    e.CacheName = "ASPNETSessionCache";
}

line 3-4 ทำการผูก event ให้ CacheSession และ OutputCache Provider เมื่อมีการร้องขอให้ทำการ connect ไปยัง Cache Server ก็ให้ไปทำ event Connecting ทั้งสอง

line 7-14 เป็น event ของ Output Cache โดยทำการ add host, port number และกำหนดชื่อของ Cache Name ที่จะใช้

line 16-23 เป็น event ของ Cache Session โดยทำการ add host, port number และกำหนดชื่อของ Cache Name ที่จะใช้

Test Run ASP.NET Web Application and Monitoring Cache

เริ่มแรกให้ทำการตรวจสอบว่า Cache ของ ASPNETSessionCache และ ASPNETOutputCache นั้นยังมีสถานะก่อนใช้งานเป็นดังนี้

ยังไม่มีการเก็บข้อมูลใด ๆ ลงใน Cache ทั้งสองก้อน จากนั้นเราจะทำการ Run Web Site ด้วย Visual Studio 2010 ด้วยการกด F5 ได้ผลขึ้นดังนี้

เนื่องจากมี page output cache เกิดขึ้น ดงันั้นเราจะไปตรวจสอบที่ ASPNETOutputCache จะพบได้ว่ามีการเก็บ object ลงไปใน Cache เพิ่มดังนี้

ที่เห็นนี้จะเป็น Automatic Cache และ Session สำหรับ System ในการทำงานของ ASP.NET Web Application ซึ่งจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่ User เข้ามาทำงานในหน้า Default.aspx

ต่อไปเราจะทำการ เก็บค่าลง Session และ Cache ด้วยการกด button ในหัวข้อที่ 2 Load Data

เมื่อ response กลับมา ลองไปคลิ๊กที่ downdown ทั้งสองจะพบว่ามี key ของทั้ง Session และ Cache ที่เราเก็บค่าไว้ใน AppFabric Caching นั่นเอง

ทีนี้เรากลับไปดูความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นใน Cache ทั้งสองตัวกันครับ

ก็จะพบว่ามีจำนวนของ Item ที่เก็บเพิ่มขึ้นอันเนื่องมาจากการเก็บข้อมูลลงไปนั่นเอง

Conclusion

หวังว่าพอจะมองเห็นประโยชน์จากดีไซน์นี้ หากต้องการที่จะ scale ระบบ web server ให้ทำงานได้สมบูรณ์และมีประสิทธิภาพสูงสุดนั้น บทความนี้ก็เป็นอีกหนึ่งแนวทางในการนำไปสู่ผลสำเร็จนั้นครับ

ในตอนต่อไป ผมจะพูดถึงการนำ AppFabric Caching ไปใช้ใน MVC, EF, NHibernate เท่าที่จะพอนึกออกครับ และหากมีโอกาสผมจะทำการทดสอบในส่วนของการทำ Cache Cluster, Fault Torrelance Testing, Performance Tesing ต่อไปด้วยครับ

Download Code Sample Here

Chalermpon Areepong Nine (นาย)

Microsoft MVP Thailand ASP.NET

email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com

The SSO service failed to start. After installing .NET Framework v4

Nine MVP ASP.NET — Thu, 21 Apr 2011 08:19:04 +0000

ให้มันได้อย่างนี้ ไม่มีไผบอกก่อนว่าลง .net fx v4 แล้วเดี้ยง งมหาไปเหอะ
เพราะอิตา SSO นี่ไม่ได้ระบุเจาะจง .net fx ที่จะใช้รัน พอลง v4 เพิ่มเข้าไปเดี้ยงเลย เลือกไม่ถูกหลายใจจริง ๆ

แก้ไขปัญหาด้วย ลง patch ตัวนี้
Update for Microsoft Enterprise Single Sign-On v4 (KB2252691)

Add a Reference to the Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client Assembly

Nine MVP ASP.NET — Tue, 19 Apr 2011 18:02:30 +0000

ขอ copy มาแปะไว้ ref กันลืมแหะๆ

When writing code to leverage the Windows Server AppFabric caching capabilities you will need to set a reference to the caching client classes, which are located in Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client.dll. Within Visual Studio 2010 this process is a bit different than how you normally approach adding a .NET Framework library reference. Usually you click the project and select to add a reference. However, due to the AppFabric installation process, the procedure for adding the caching client reference differs.

To add a reference to Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client

Right-click your project and select Add Reference.
Click the Browse tab.
Enter the following in the file name and then click Enter.
- 64bit Windows: %windir%\Sysnative\AppFabric
- 32bit Windows: %windir%\System32\AppFabric
Locate and select both Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client and Microsoft.ApplicationServer.Caching.Core

For more information see the official documentation in Preparing the Development Environment for Cache Client Development

ASP.NET 4.0 : High Scalable ASP.NET Session and Cache with Windows Server AppFabric Caching vol.1

Nine MVP ASP.NET — Sat, 16 Apr 2011 18:10:00 +0000

Part 1

Part 2

Programming Level:

Intermediate

Computer Skills:

ASP.NET 4.0

Development Tool and Library

OS: Windows 7 or Windows Server 2008 R2
Windows Server AppFabric Caching (download for x86, for x64)

Agenda

Introduce
ASP.NET Session Problem
ASP.NET Session Mode
Solution for Large Session State Problem
Advantages of AppFabric Caching
AppFabric Caching Architecture
Install And Config Windows Server AppFabric Caching (Non-Cluster)
Using Caching Administration Windows PowerShell
Summary

Introduce

หลายๆครั้งที่มีการถามถึงประสิทธิภาพการทำงานของ ASP.NET ในเรื่องการความเร็วตั้งแต่กด Request เข้าไปยัง Server จนกระทั้ง Response ข้อมูลออกมายัง Browser ของผู้ใช้งาน ซึ่งมีหลายปัจจัยทีเดียวที่จะต้องออกแบบและปรัปปรุงขั้นตอนการทำงานเพื่อให้ตอบสนองผู้ใช้ได้อย่างรวดเร็วไม่ว่าจะเป็นในส่วนของการ Tuning Database เพิ่มความเร็วในการ Query Data, การใช้ paging query, เขียน code logic ให้มีประสิทธิภาพ, ออกแบบหน้า html, image ให้มีสัดส่วนที่เหมาะสม ขนาดเล็ก, การบีบอัดข้อมูลจาก Web Server ไปยัง browser ของผู้ใช้ รวมไปถึงการทำ Network Load Balance(NLB) เป็นต้น

ซึ่งวิธีการเหล่านี้ก็เป็นส่วนสำคัญในการสร้างระบบที่มีการทำงานที่รวดเร็วโดยทั้งหมด แต่ปัจจัยที่สำคัญมากอีกตัวก็คือหน่วยความจำสำหรับระบบนั้นเอง โดยส่วนใหญ่มักจะมีปัญหาในการใช้งานเมื่อจำนวนยูสเซอร์มีจำนวนมากขึ้น โดยระบบหน่วยความจำที่สำคัญนั้นคือการใช้ Session, Internal Cache แม้จะมีหลายท่านพยายามหนีการใช้เซสชั่นแต่มั่นใจได้ครับ ไม่ทุกระบบที่จะหลีกเลี่ยงได้ หากเจอข้อจำกัดในการ load data และเงื่อนไขที่รัดตัว

ASP.NET Session Problem

สำหรับงานเว็บของ ASP.NET นั้น หลายๆระบบต่างไม่ได้ให้ความสำคัญในการกำหนด physical memory สำหรับใช้เก็บเซสชั่น โดยส่วนใหญ่จะใช้ค่า default ที่ Visual Studio สร้าง web.config มาให้ หากคุณใช้เครื่อง Web Server ที่มีเสป็คสูงก็อาจจะไม่ต้องกังวล เช่น มี RAM 8-16 GB เป็นต้น แต่หาก web server ต้องติดตั้ง web app มากกว่า 1 ระบบแล้วนั้น มีโอกาสที่จะทำให้เกิดปัญหาเรื่องหน่วยความจำไม่พอ ซึ่งเอกชนส่วนใหญ่จะใช้การติดตั้งลักษณะนี้เนื่องจากประหยัดค่าใช้จ่าย

ในการทำงานบ่อยครั้งก็มีความจำเป็นในการโหลดข้อมูลจาก Database เข้ามาเก็บในเซสชั่น หลายๆครั้งนั้นมีความจำเป็นที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องโหลดข้อมูลจำนวนมาก ๆ เข้ามาเก็บไว้ เช่น Global Data สำหรับแชร์ให้ทุกเซสชั่น, ข้อมูลเพื่อรองรับการทำงานของยูสเซอร์กำลังใช้งานเว็บ เมื่อจำนวนยูสเซอร์มีการเข้าใช้งานในประมาณที่มากขึ้นจึงทำให้ IIS process มีขนาดใหญ่บางท่านอาจจะเจอว่ากิน ram ไปขนาด 4 GB. ทำให้ต้องมีการ upgrade web server อาจจะต้องเพิ่ม RAM หรือเพิ่ม server เป็นต้น

ASP.NET Session Model

เพื่อความเข้าใจในการแก้ปัญหาและพัฒนา ผมขออธิบายเกี่ยวกับ Session Mode ของ ASP.NET ที่มีอยู่ 5 Mode กันก่อนครับ

1. InProc mode เป็นโหมดที่ทำงานโดยเก็บข้อมูลไว้ใน RAM ของ Web Server ซึ่งเป็นโหมดพื้นฐานที่ตั้งค่ามาให้ใช้งาน

ข้อดี ง่ายและเป็นโหมดที่ทำงานได้เร็วทีสุด

ข้อเสีย แต่มีข้อจำกัดในการรองรับจำนวนข้อมูลและการแชร์ session ใน Farm และเมื่อ web server restart ทุกอย่างที่เก็บไว้ก็จะหายไปทันที

2. StateServer (OutProc) mode เป็นโหมดที่ทำงานโดยแยก Service ที่เป็นส่วนเสริมของ ASP.NET เองออกไปจาก IIS process ซึ่งมีชื่อว่า ASP.NET state service โดยจะมีติดตั้งให้ทันทีที่ลง .NET Framework ซึ่งจะอยู่ที่ “systemroot\Microsoft.NET\Framework\versionNumber\aspnet_state.exe”

ข้อดี ด้วยตัว state server นี้แม้หากว่า web server เกิด restart ตัวเองขึ้นมาคุณก็แน่ใจได้ว่าเซสชั่นนั้นยังคงถูกเก็บไว้อยู่แน่นอน ซึ่งเหมาะที่จะใช้สำหรับ Web Server ใน Farm และมีความเร็วในการทำงานเป็นลำดับรองจาก InProc Mode อยู่ 1 เท่าตัว

ข้อเสีย คือกิน RAM เหมือน InProc เพราะเก็บไว้ใน RAM เหมือนกับ InProc mode เพียงแต่แยก service ออกมาต่างหาก แปลว่าคุณควรจะมีเครื่องแยกออกมาและมีช่องเสียบ RAM เยอะๆ และเสียบ RAM ไว้เพื่อรองรับงานดังกล่าว แต่เมื่อ StateServer restart ทุกเซสชั่นก็จะหายไปหมดเช่นกัน

ตัวอย่าง web.config

<configuration>
  <system.web>
    <sessionStatemode=“StateServer“stateConnectionString=“tcpip=SampleStateServer:42424“
                  cookieless=“false“timeout=“20“/>
  system.web>
configuration>

3. SQLServer mode เป็นโหมดที่เก็บเซสชั่นไว้ใน Database

ข้อดี คุณสมบัติเหมือนกับ StateServer mode ทุกอย่าง และถึงแม้ว่า SqlServer จะ restart ข้อมูลเซสชั่นก็ยังคงถูกเก็บเอาไว้ใน Database ไม่หายไป และดีกว่าที่ว่าสามารถขยายความจุของเซสชั่นได้เท่ากับพื้นที่บน HDD ที่มีอยู่ เหมาะที่ใช้กับ Web Server ใน Farm

ข้อเสียที่ว่า ช้ากว่า InProc mode ประมาณ 3 เท่าตัว

ตัวอย่าง web.config

<configuration>
  <system.web>
    <sessionStatemode=“SQLServer“sqlConnectionString=
                  “Integrated Security=SSPI;data source=SampleSqlServer;“ />
  system.web>
configuration>

*** หากต้องการจะใช้งาน SqlServer Mode คุณต้องทำการ register database ด้วย aspnet_regsql.exe ตัวนี้ก่อน

4. Custom mode หาตัวอื่นมาใช้ทดแทนทั้ง 3 mode ที่กล่าวไปข้างต้น โดยอาจจะเก็บไว้ใน Disk, NoSql เป็นต้น ซึ่งเราจะมาพูดคุยและทดสอบใช้งานกันในตอนนี้

5. Off mode ไม่ใช้ Session (ฟังดูจะโหดร้ายไปหน่อย)

Solution for Large Session State Problem

แนวทางการการแก้ไขปัญหาเรื่อง RAM บน Web Server ไม่พอเพียงนั้น ก็มีแนวทางที่เป็น best practice ให้เห็นกันอยู่แล้วนะครับก็คือ

1. เลือกใช้ SQLServer Mode โดยตัวอย่างก็มีเช่น SharePoint, MS CRM ก็ถูกพัฒนา base on ASP.NET เช่นกัน ซึ่งได้เลือกที่จะแก้ปัญหานี้ด้วยการใช้ SQLServer Mode เป็นตัวเก็บ Session ซึ่งก็จะหมดปัญหาในเรื่อง web app ที่ต้องใช้หน่วยความจำขนาดใหญ่อีกต่อไป อาจจะทำงานช้าลงบ้างแต่ก็คุ้ม

2. เลือกใช้ Custom Mode อาจจะมองหา Distributed Cached System ที่ดีๆมาใช้งานเช่น Windows Server AppFabric Caching (velocity), MemCached, NCache เป็นต้น

ในตอนนี้ขอเลือก Custom Mode มาใช้แก้ปัญหาของ Server Memory โดยใช้ AppFabric Caching

Advantages of AppFabric Caching

1. ทำงานเร็วกว่า SqlServer mode 4 เท่า

2. ฟรีสำหรับ windows server 2008, windows 7

3. มี Client library สำหรับ .NET ให้ใช้งาน

4. สั่งงานได้จาก powershell และมี management tool ที่ใช้งานง่าย

5. High Availability ทำงานแบบ cluster node ได้ (for windows server 2008 enterprise edition only)

AppFabic Caching Architecture

Physical Architecture Diagram

กรณีที่ต้องทำ Web Server Farm การทำ Cluster node นั้นเป็นสิ่งจำเป็น จากรูปด้านบนนี้ จะเห็นว่า Cache Server นั้นมีจำนวน 3 Nodes โดยใช้ Cluster configuration Strorage location ที่เดียวกัน (ต้องอยู่ใน AD เท่านั้นถึงจะทำ cluster ได้) และก็สามารถเพิ่ม node เข้าไปได้อีก เพื่อรองรับการร้องขอเก็บบันทึกและอ่านข้อมูล Session/Cache ตามที่ต้องการ โดยสามารถจัดการทั้ง cluster ได้โดยผ่าน PowerShell

Logical Architecture Diagram

จาก logical diagram ด้านบนนี้จะเห็นได้ว่าภายใน Cache Cluster นั้นมี Cache Host อยู่ 3 ตัว และแถบเหลือง ๆ ก็คือ Cache มีไว้ใช้เก็บข้อมูลโดย Default Cache จะมีมาให้เสมอหลังติดตั้ง ส่วน Inventory และ Catalog นั้นเป็นส่วนที่สร้างเพิ่มเติม

สังเกตุว่า cache สามารถ Replicate ไปยัง Cache Host ทั้ง 3 ตัวได้ แต่การกำหนด Data Region นั้นจะไม่สามารถ replicate ข้อมูลได้

Install And Config Windows Server AppFabric Caching (Non-Cluster)

ก่อนอื่นตรวจาสอบว่าในเครื่องได้ติดตั้ง IIS 7 Manager for Remote Administration แล้วหรือไม่ ถ้ายังไม่ติดตั้ง ก็ดาวโหลดมาติดตั้งเสียก่อน

จากนั้นค่อยไป download AppFabric (for x86, for x64)

1. เมื่อรัน *.msi ติดตั้งขั้นตอนแรก

2. ให้กดเลือก checkbox ทั้งสอง จากนั้น monitoring provider เลือก System.Data.SqlClient และ Persistance provider ให้เลือก sqlStoreProvider และกดปุ่ม configure.. โดยทำซ้ำตามขั้นตอนถัดไปทั้ง 2 ปุ่ม

3. จากนั้นไปสร้าง database สำหรับเก็บ Cache ของเรา ผมได้สร้าง AppFabricMonitoringDB และ AppFabricPersistanceDB ไว้ใน SQL Server ก่อนนี้แล้ว

จากนั้นกด checkbox ทั้งสองตามรูปด้านล่างและเลือก Database ที่ได้สร้างไว้

4. กดปุ่ม install

5. เมื่อ install เสร็จก็จได้ภาพนี้ สังเกตุจะมี checkbox ถามว่าให้รัน configuration tool เลยหรือไม่

จากนั้นกด Finish

6. ก็จะได้หน้าจอของตัว Configuration Wizard มา

7. เช็คเลือก Set Caching Service config เปลี่ยน Service Account เป็นชื่อ user ที่ต้องการ

ผมเลือก caching service configuration provider เป็น XML เนื่องจากติดตั้งบน Windows7 จึงไม่สามารถทำ Cluster ได้

และกำหนด ShareFolder ชื่อว่า \\Nine-NB\AppFabricCacheXml เอาไว้เก็บ xml config file

8. กำหนด port สำหรับ Service ต่าง ๆ จะแก้ไขตามต้องการก็ได้ (ห้ามใช้ port ซ้ำกัน)

ตรวจเช็คว่าเครื่องตัวเองไม่ได้ติดตั้ง Firewall เพราะจะทำให้ติดต่อกับ service ไม่ได้

9. จบขั้นตอนการติดตั้ง

10. ก็จะ start IIS7 ขึ้นมาตามรูปและมี AppFabric Section เพิ่มเข้ามาตามภาพ

11. หลังจากติดตั้งเสร็จแล้วก็ลองมาตรวจสอบที่ Start –> Program –> Windows Server AppFabric จะพบรายการดังนี้

Using Caching Administration Windows PowerShell

ไปที่ Start –> All Programs –> Windows Server AppFabric

เลือก Caching Administration Windows PowerShell จะได้หน้าต่างตามนี้

1. Start-CacheCluster พิมพ์คำสั่งเพื่อสั่งให้ cache service เริ่มทำงาน จะได้เห็นว่า service กำลัง start

และจะพบว่า Service จะมี Status เป็น UP

2. Stop-CacheCluster เป็นคำสั่งเพื่อ shutdown service

3. Restart-CacheCluster เป็นคำสั่งให้ Restart service

4. Get-CacheClusterHealth เป็นคำสั่งเพื่อตรวจดูสถานะของ service ว่าปัจจุบันเป็นอย่างไร

5. Grant-CacheAllowedClientAccount เป็นคำสั่ง Add Client Account เพื่อเข้าใช้งานระบบ cache

6. Get-Cache จะลิสรายการ cache ออกมาแสดงทั้ง cluster

7. New-Cache เป็นคำสั่งสร้าง cache

8. Get-CacheConfig เป็นคำสั่งในการเรียกดูค่าคอนฟิกของ cache แต่ละตัว (ระวัง cache name เป็น case sensitive)

9. Set-CacheConfig เป็นคำสั่งในการตั้งค่าคอนฟิกให้ cache

10 Get-CacheStatistics เป็นคำสั่งในการดูค่าการทำงานที่ผ่านมาของ cache ตัวนั้น ๆ

11. Remove-Cache เป็นคำสั่งในการลบ cache ตัวที่ต้องการ

*** get more information : Cache Administration with Windows PowerShell (Windows Server AppFabric Caching)

Summary

ในตอนนี้เราได้ทำความรู้จักกับปัญหาของเซสชั่นและทำความรู้จักกับ AppFabric Caching รวมไปถึงการติดตั้งและการใช้คำสั่งในการทำงานกับตัว Cache Cluster ในตอนหน้าเราจะมาย้าย ASP.NET Session ไปเก็บลงใน AppFabric Caching กันครับ

Chalermpon Areepong Nine (นาย)

Microsoft MVP Thailand ASP.NET

email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com

DI Framework Series : ออกแบบระบบให้ยืดหยุ่นด้วย Dependency Injection Framework

Nine MVP ASP.NET — Sun, 20 Feb 2011 23:48:00 +0000

Series

DI Framework Series : ออกแบบระบบให้ยืดหยุ่นด้วย Dependency Injection Framework
DI Framework Series : ออกแบบ DAL ให้รอบรับอนาคตด้วย Repositoty Pattern

Programming Level:

Intermediate – Advance

Computer Skills:

Object Oriented Programming (Interface/Abstract programing)
Layer Architecture
C# 3.0, LINQ
ASP.NET

Development Tool and Library

Visual Studio 2010

Background: Application Layer Design

มาถึงตอนสำคัญอีกตอนครับ สำหรับกลุ่มนักพัฒนาที่ชอบออกแบบและเขียนโปรแกรม ในตอนนี้ผมขอเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับการออกแบบระบบโดยใช้ PoEAA ตัวที่เรียกว่า Inversion of Control โดยวิธี Dependecy Injection ซึ่งเป็นเทคนิคและแนวทางที่กำลังนิยมอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งช่วยให้ระบบมีความยืดหยุ่นในการทำงานทุกอย่าง แต่ก็มีข้อแลกเปลี่ยนซึ่งเป็นข้อเสียเช่นกัน แต่เมื่อประมาณการแล้วข้อเสียนั้นเล็กน้อยมากเมื่อแลกกับข้อดีที่ได้มาเต็ม ๆ

แต่ก่อนที่ผมจะเข้าสู่การอธิบาย เจ้าด้วย DI ผมขอยกเรื่องราวตัวอย่างในปัญหาการพัฒนาโปรแกรมในชีวิตจริง ของพวกเรา ๆ ที่เริ่มเขียนโปรแกรมไว้ประมาณนี้ครับ

นายเอิธเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เพิ่งเรียนจบ ตั้งใจจะรับงานฟรีแลนซ์ กะว่าทำงานคนเดียวคงรวยไม่ต้องแบ่งใคร ในเดือนแรกนายเอิธได้รับงานมาทำเป็น Windows App ได้ไปเก็บรีไควเม้นท์ได้ ER Diagram, DB Dictionary, Screen และ business กลับมา จากนั้นก็เริ่มเขียนโปรแกรม โดยเริ่มจากการออกแบบดาต้าเบส และเปิด visual studio ขึ้นมา และสร้างโปรเจ็คชื่อว่า EarthAccounting และสร้างหน้าจอสำหรับแสดงผลและบันทึกข้อมูล โดยนายเอิธ มักจะกดดับเบิ้ลคลิ๊กปุ่มเพื่อให้เกิด click event แล้วก็เริ่มเขียนบันทึก อัพเดทข้อมูลกันภายในอีเว้นท์นั้น นายเอิ๊กต้องทำ Form ของโปรแกรม 50 Form เลยทีเดียว ปรากฎว่าเหนื่อยมาก เวลาที่จะต้องส่งงานก็ใกล้เข้ามา เงินที่ฝันไว้กำลังจะโดนหักหากส่งงานไม่ทันตามกำหนด เนื่องจากทำอยู่คนเดียวงานจึงเสร็จล่าช้า จึงตัดใจยอมดึงเพื่อนที่จบมาด้วยกันมาช่วยงานโดยแบ่ง form ให้ไปช่วยทำ ทำไปได้ซักพักปรากฎว่าเริ่มมีฟังชั่นที่ใช้งานซ้ำ ๆ เกิดขึ้นจำนวนมากภายในฟอร์ม นายเอิธจึงตกลงกับเพื่อนอีกคนในทีมว่า “เพื่อน เราจะแยกฟังชั่นที่ใช้ซ้ำ ๆ พวกนี้ไว้ใน utility class นะ แล้วเพื่อนค่อยเอาไปใช้นะ” หลังจากตกลงกันได้นายเอิธและเพื่อนก็เริ่ม refactoring code ในส่วนของฟังชั่นที่ได้ตกลงกันไว้ หลังจากทำงานไปได้ครึ่งทางปรากฎว่าเกิดมีการเปลี่ยน requirement โดยของแก้ business ส่วนกลางที่ใช้ในการคำนวนค่าทางบัญชี โดยการเปลี่ยนครั้งนี้กระทบกับ form ทั้งหมด 25 form 50 function เนื่องจากเป็นส่วนคำนวนที่ฝังโค้ดเอาไว้ในปุ่ม และยังมีงานเหลืออีก 15 Form ตั้งใจว่าจะ out source งานส่วนนี้ให้มือปืนรายอื่นเข้ามาช่วยงาน แต่ต้องพบกับปัญหาที่ว่าไม่สามารถบอกโครงสร้างทางบิสซิเนสของลูกค้าให้บุคคลอื่นที่นอกเหนือจากสัญญาจ้างที่ได้เซ็นกันไว้ก่อนนี้ จนนายเอิธรู้สึกท้อใจกับการทำงานแนวทางนี้ จึงได้เปิดเว็บไปหากูเกิ้ล พบทางสว่างแห่งการลดปัญหาที่ว่า สามารถแบ่งงานกันทำได้ แก้ไขแล้วไม่กระทบระบบมากนัก ลดความซ้ำซ้อนและกระจายตัวของระบบงาน ก็คือการแบ่งโค้ดออกเป็น Layer โดยนายเอิธเห็นแนวทางว่าต้องแบ่งระบบออกเป็น 3 Layer (3 project) โดยมี

1. Presentation Layer (PL) ส่วนที่ใช้แสดงผลได้แก่พวกกลุ่ม windows form, web form เป็นต้น

2. Business Logic Layer (BLL) แยกส่วนที่บรรจุลอจิกทาง business ออกมารวมกันไว้เป็นคลาส

3. Data Access Layer (DAL) เป็นส่วนที่ใช้ติดต่อกับดาต้าเบส

โดยทั้ง 3 layer มีความสัมพันธ์กันดังนี้ PL –> BLL –> DAL โครงสร้างที่นายเอิธใช้ในรอบแรกมีลักษณะเป็นแบบนี้ครับ

Sample01 Pattern : Basic structure

เริ่มต้นเริ่มแรกใครได้ลองเขียนแยก layer ของโปรเจ็คออกเป็นชิ้นย่อย ๆ PL,BLL,DAL หากจุดไหนใครอยากเรียกใครก็แค่ add reference เข้ามาแล้วก็สร้างอินแสตนท์และเรียกใช้งานกันตรงนั้นดังตัวอย่างนี้

กรณีใน Business Logic Layer (BLL) ที่จะเรียกใช้ Data Access Layer (DAL)

จาก class diagram จะพบว่า CustomerBLL มี association กับ CustomerDAL ตรง ๆ อีกนัยก็คือได้ add reference ของ project เข้ามาใช้งาน ลองดูโค้ดด้านล่างนี้ครับ

จากภาพจะพบได้ว่าใน line 3,7 มีการประกาศตัวแปรทีและสร้างอินสแตนท์ของ CustomerDAL ขึ้นใช้งาน ซึ่งเป็นการอ้างถึง DAL ตรง ๆ จะทำให้เราต้องมีการสร้าง DAL ขึ้นก่อน ถึงจะสามารถเขียน BLL ต่อไปได้ หรือแม้กระทั่งการทำเทสก็ยากต่อการทดสอบในกรณีที่ต้องแยกเทสแต่ละ Layer เพราะ BLL ไม่สามารถเทสโดยข้ามการสร้างอินแสตนท์ของ DAL ไปได้ และ DAL ยังถูกเรียกใช้ในทุกๆ จุดของเม็ธธอดของ BLL นั่นเอง

และในส่วนของ dependency diagram จะเห็นว่ามี 2 DLL ที่เรียกใช้งานกันตรง ๆ ซึ่งเป็นคำพูดที่ว่า Tight Coupling นั่นเอง

ต่อมาแหม่ ทำงานพอได้ระบบใหญ่เข้าหน่อยชักฮึกเหิม ไม่นานนายเอิธก็บรรเจิดปิ๊งไอเดียที่ว่า อยากให้ EarthAccounting รองรับดาต้าเบสได้มากกว่า 1 ชนิด ต้องทำอย่างไร แน่นอนครับพึ่งพากูเกิ้ลอีก เสริชเข้าไปจนได้ความรุ้ที่ว่า “ก็ใช้ Class/Interface + Factory Method Pattern สิคร้าบบ” นายเอิธไม่รอนานรีบก่อนจะสายเวลาลงมือรื้อ BLL และ DAL ใหม่ทั้งยวง ตามตัวอย่างที่ 2 ข้างล่างนี้

Sample02 Pattern : Interface and Factory Class

ตัวอย่างที่2 ในกรณีที่ว่า ระบบต้องการที่จะรองรับ DATABASE มากกว่า 1 ชนิด ในที่นี้ผมมี DAL ที่เอาไว้ใช้ทั้ง MySql และ MSSql ไว้ซัพพอร์ทลูกค้ากรณีเขาเลือกใช้อย่างใดอย่างหนึ่ง เราจึงแยกโครงสร้างโปรเจ็คไว้ประมาณหน้าตาดังรูปด้านบนภาพด้านล่างนี้เป็น DAL Class Structure ครับ

1. ผมกำหนดโครงสร้างของ DAL ไว้เป็น Interface ที่ชื่อว่า ICustomerServiceDAL ซึ่งมีเม็ธธอด GetCustomerName() ไว้ที่โปรเจ็ก Domain02

2. คลาสที่ใช้ติดต่อกับดาต้าเบสทั้ง MySqlDAL02.MySqlDAL และ MSSQLDAL02.MSSQLDAL จะ implement Domain02.ICustomerServiceDAL ทั้งคู่

3. โปรเจ็ก DALFactory Class จะมี GetActiveDAL method โดยมี return type เป็น ICustomerServiceDAL และภายในจะมีการสร้างอินแสตนท์ของคลาส MySqlDAL, MSSQLDAL โดยตามที่อ่านค่าได้จาก configuration file ตามโค้ดด้านล่างนี้

4. ในโปรเจ็ค BLL02.CustomerBLL Class จะมีการเรียกใช้ Domain02.ICustomerServiceDAL และ DALFactory02.DALFactory ภายในดังนี้

ต่อมาลองดู dependency diagram ของตัวอย่างที่ 2 กันครับ

จากรูปด้านบนจะเห็นได้ว่าคลาส BLL02.CustomerBLL นั้นไม่ได้เรียกใช้ MSSqlDALและ MySqlDAL ตรง ๆ แต่จะเรียกใช้ผ่านคลาส DALFactoty02.DALFactory โดยอิงตามเสปคของ Domain02.ICustomerServiceDAL interface ซึง DALFactory เป็นคลาสที่ช่วยแยก DAL ของ Database ชนิดต่าง ๆ ออกไปจัดการภายใน factory method ตรงนี้จุดที่เกิด tight coupling คือ CustomerBLL และ DALFactory

และในส่วนของ Factory Class ก็ต้องรู้จักกับคลาส SqlDAL, MySqlDAL และ OracleDAL ตรง ๆ ซึ่งจากดีไซน์นี้ความเป็นจริงคือไม่ได้ลดความ Tight Coupling ของโครงสร้างลงเลย แต่ว่าดีไซน์นี้มีกลิ่นไอของ Dependency Injection อยู่ระดับนึง

หลังจากที่นายเอิธพยายามกับโปรแกรมสุดเดิ้ล อย่าง EarthAccounting เพื่อเพิ่มความสามารถและสร้างความสามารถที่รองรับกับความต้องการของลูกค้าในเรื่องการเลือก database ได้ถึง 2 ชนิด กลับมาเจอกับ challenge ใหม่ในหัวข้อที่ว่า ลูกค้าต้องการลอจิกในการคำนวณค่าบางตัวด้วยสูตรทางคณิตที่ซับซ้อน ซึ่งนายเอิธและเพื่อนไม่เก่งคณิตเอาซะเลย เลยตั้งใจจะ outsource งานส่วนนี้ไปให้คนอื่นทำ แต่มาติดปัญหาว่า คลาสใน BLL นั้นต้องมานั่งรอ คลาสอีกตัวของทาง outsource กว่าจะได้จัดส่ง มาให้ใช้งานใน BLL ถ้านั่งรอก็คงกินเวลาไปอีกเป็นอาทิตย์ ไหนกว่าจะได้งานมาก็มานั่งเขียนโปรแกรม นั่งเทส นั่ง build ทำ package งานเกินเวลาส่งแน่ ๆ จึงได้เปิดกูเกิ้ลและค้นหาจนได้พบกำคำว่า Dependency Injection

จากเรื่องราวด้านบน ทำให้เห็นได้ว่าสิ่งที่นายเอิธกำลังต้องการก็คือวิธีีการออกแบบและเฟรมเวิร์กที่จะช่วยแก้ปัญหา

1. ต้องการดีไซน์ที่ช่วยให้แยก Layer และ Dependency ให้เป็นอิสระจากกัน

2. ต้องการแยกเทสในแต่ละ Layer และ Dependency ที่เกี่ยวข้อง

3. ต้องการลดการ rebuild โปรแกรม กรณีที่มีการ update DLL เพียงแค่บางตัว

4. สามารถกำหนดโครงสร้างของระบบ โดยใช้ Class, Interface เป็น contract ในการพัฒนาระหว่าง Layer และ Dependency ทั้งหมด

Dependency Injection Pattern

ถูกคิดค้นโดยนาย Martin Flower ในหัวข้อเรื่อง Inversion of control (IoC) มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยแก้ปัญหาการยึดเกาะระหว่างโมดูลของระบบให้แยกขาดออกจากกัน โดยกลับเส้นของ dependency จากผู้เรียกใช้กลายเป็นผู้ถูกเรียก (Hollywood Principal) IoC เป็น 1 ในกลุ่มของ PoEAA โดยมีแนวทางการนำไปใช้งานได้ 2 แบบคือ Service Locator และ Dependency Injection ซึ่งจะขอกล่าวถึงเพียง DI เท่านั้น ดังนี้ผมขออธิบายแบบไม่อิงภาษา oo หรือแบบบ้าน ๆ ว่า DI นั้นคือการสร้างและยิง object ณ ตอน runtime เข้าไปยังกลุ่มคลาสที่ได้เรียกใช้ Interface ซึ่งเป็นข้อตกลงที่ object นั้นๆได้นำไป implement โดยการยิง object นั้นมีทั้งแบบ setter และ constructor

การนำ DI Pattern ไปใช้งานนั้นมีได้หลายวิธีครับ แบบ DIY (Do it your self) หรือใช้ Framework ซึ่งในปัจจุบันนั้นมีอยู่เยอะมากกกก ตามรายชื่อที่พอจะรวบรวมมาได้ด้านล่างนี้ (แต่ยังคงมีออีกเยอะ)

Name	Performance(Transient : Singleton)*	Current Version
Spring.Net	n/a:n/a	1.3.1
Castle Windsor	2:4	2.5.1
Ninject	2:2	2.1.0.76
StructureMap	5:4	2.6.1.0
Unity (Microsoft)	4:4	2.0
AutoFac	3:4	2.2.4.9
MEF (Microsoft)	N/A	1.0
Dynamo	5:5	1.0(beta)

* performance 1:bad,2:poor,3:normal,4:good,5:best

** มีหลายปัจจัยสำหรับการตัดสินใจเลือกใช้ framework เพราะแต่ละตัวนั้นมีความสามารถไม่เท่ากัน บางตัวสร้างมาเพื่อ DI โดยเฉพาะ บางตัวเป็น framework ที่มีการ integrate กับหลายส่วนงาน

DI Start up : Demo ASP.NET 3 Layer with Dependency Injection (Unity 2.0)

สำหรับเริ่มกับ DI ผมขอแนะนำการใช้งานเจ้า DI ตัวนึงก็คือ Unity ครับ เป็นของไมโครซอฟเองก่อนอื่นก็ไปดาวน์โหลดมาติดตั้งก่อนครับ ที่นี่ Unity 2.0 ติดตั้งเสร็จแล้วก็เริ่มใช้งานกันเลย

ลองดูโครงสร้างโปรเจ็คทั้งหมดครับ

และให้ add reference ตาม dependency diagram ตามภาพด้านล่างนี้

เราจะเห็นได้ว่า ไม่มีเส้น PL ไปเรียก BLL หรือ BLL ไปเรียก DAL ให้เห็นเลย ทุก Layer จะวิ่งไปมองที่ Domain ทั้งหมด

1. Domains03 Project

สำหรับโปรเจ็คนี้ ผมออกแบบไว้เพื่อกำหนดโครงสร้าง layer ทั้งหมดของ Application โดยภายในจะประกอบไปด้วย Domain class เป็นกลุ่มคลาสที่เอาไว้ใช้งานข้ามระหว่าง layer , Service Interface เอาไว้กำหนดโครงสร้างให้ BLL , Repository Interface เอาไว้กำหนดโครงสร้างให้ DAL

ตามรูปด้านล่างนี้

สำหรับ Domain03.Customer class เป็นโดเมนคลาส ที่จะใช้ในการทำงานกับทุก layer

public class Customer
{
   public string CustId { get; set; }
   public string FName { get; set; }
   public string LName { get; set; }
}

ข้อกำหนดของ DAL ผมได้สร้าง Domain03.ICustomerRepository interface เอาไว้ใช้เป็นข้อกำหนด โดยจะสร้างด้วยอะไรก็ได้ไม่ว่าจะเป็น Entity Framework, NHibernate หรือ Custom DAL with ADO.NET ก็ได้แล้วแต่ตามต้องการ ซึ่งบังคับว่าคุณต้องใช้ interface ตัวนี้ในการทำงานเท่านั้น

public interface ICustomerRepository
{
Customer GetCustomerById(string custId);
}

ผมสร้างส่วนของ Domain03.CustomerService interface เป็นข้อกำหนดว่า Busines Logic Class ของ CustomerService ใดๆที่จะพัฒนาและนำเข้ามาใช้งานต้องนำ interface นี้ไปใช้เท่านั้น

public interface ICustomerService

{
Customer GetCustomer(string custId);
}

2. L2SDAL03 Project (DAL –> Domain)

สำหรับโปรเจ็คนี้ ผมได้นำ interface ที่ชื่อ ICustomerRepository เข้ามาใช้งานใน CustomerLinq2Sql Class โดยตามภาพไดอะแกรมด้านล่างนี้

ในส่วนของโค้ดผมได้สร้าง data สำหรับส่งค่ากลับไป ไม่ได้ติดต่อดาต้าเบสจริง ๆ ดังนี้

publicclassCustomerLinq2Sql : ICustomerRepository

{
publicCustomer GetCustomerById(string custId)

{
if (!string.IsNullOrEmpty(custId))

{
var cust = newCustomer{CustId = custId};                if (custId.ToLower().Contains(’1′))

{

cust.FName = “Nine”;

cust.LName = “MVP”;

}
if (custId.ToLower().Contains(’2′))

{

cust.FName = “SHISUKA”;

cust.LName = “SHAREPOINT”;

}
if (custId.ToLower().Contains(’3′))

{

cust.FName = “JIENT”;

cust.LName = “BizTalk”;

}
return cust;

}
returnnull;

}

}

3. BLL03 Project (BLL –> Domain)

ในส่วนของ BLL03 Project ก็คือ Business Logic Layer ของเรานั่นเอง ผมได้นำ ICustomerService interface เข้ามาอิมพลีเม้นให้กับคลาส CustomerService ตามไดอะแกรมด้านล่างนี้

ลองมาดูส่วนของโค้ดในคลาส CustomerService กันครับ

publicclassCustomerService : ICustomerService

{
privateICustomerRepositorydal;        public CustomerService(ICustomerRepository repository)

{

dal = repository;

}
public Customer GetCustomer(string custId)

{

return dal.GetCustomerById(custId);

}
}

จะเห็นได้ว่าในบรรทัดที่ 3 จะมีการประกาศตัวแปรของ ICustomerRepository ไว้ที่นี่เนื่องจากวน BLL นั้นจะเป็นผ้ที่เรียกใช้ DAL นั่นเอง
บรรทัดที่ 5 คือการเปิดให้ DI นั้นยิง object เข้ามาทาง Constructor นั่นเอง
บรรทัดที่ 12 เป็นการเรียกใช้ DAL ที่ถูกยิง object เข้ามาโดย DI โดยเรียกผ่านทาง polymorphism ของ interface

4. WebUI03 Project (PL –> Domain)

หลังจากที่เราได้วางโครงสร้างและทำการสร้างกลุ่ม BLL, DALเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการนำไปใช้งาน โดยก่อนนี้การแบ่งเลเยอร์แบบปกติ ลำดับของผู้ที่จะทำการเรียกใช้ ก็คือ PL –> BLL –> DAL แต่เราจะเปลี่ยนเส้นให้ชี้ไปที่ PL –> Domain และสำหรับ PL นั่นจะมีส่วนที่พิเศษสำหรับการนำ DI เข้ามาใช้งาน เนื่องจากเป็นความแตกต่างของเทคโนโลยี ไม่ว่าจะเป็น ASP.NET, ASP.NET MVC, SilverLight, Windows App เป็นต้น

ขั้นแรก ตั้งค่าคอนฟิกของ Unity ใน web.config ดังนี้

<configSections>
  <sectionname=“unity“type=“Microsoft.Practices.Unity.Configuration.UnityConfigurationSection, Microsoft.Practices.Unity.Configuration“ />
configSections>

เป็นการเพิ่มโมเดลคอนฟิกของ Unity ภายใน web.config

<unity>
  <typeAliases>
     Lifetime manager types –>
    <typeAliasalias=“singleton“
         type=“Microsoft.Practices.Unity.ContainerControlledLifetimeManager,
             Microsoft.Practices.Unity“ />
    <typeAliasalias=“perThread“
         type=“Microsoft.Practices.Unity.PerThreadLifetimeManager,
             Microsoft.Practices.Unity“ />
    <typeAliasalias=“external“
         type=“Microsoft.Practices.Unity.ExternallyControlledLifetimeManager,
             Microsoft.Practices.Unity“ />
  typeAliases>
  <containers>
    <containername=“containerOne“>
      <types>
         map ICustomerService to CustomerService –>
        <typetype=“Domains03.ICustomerService, Domains03“mapTo=“BLL03.CustomerService, BLL03“>
          <lifetimetype=“singleton“ />
        type>
         map ICustomerRepository to CustomerLinq2Sql –>
        <typetype=“Domains03.ICustomerRepository, Domains03“mapTo=“L2SDAL03.CustomerLinq2Sql, L2SDAL03“>
          <lifetimetype=“singleton“ />
        type>
      types>
    container>
  containers>
unity>

Line 2 – 13 คือการตั้งชื่อย่อให้ component กลุ่ม LifeTime

Line 15 คือการกำหนด container name ที่จะบรรจุกุล่ม dependency เข้าไว้ในนี้

Line 16 – 25 คือการแม๊พ Interface เข้ากับ Class ที่นำอินเทอเฟสไปใช้งาน โดยจะเป็น BLL และ DAL ของเรา

ขั้นที่ 2 แก้ไขไฟล์ Global.asax

เพราะว่าเว็บเวลาจะ start up ขึ้นมาส่วนที่ทำหน้าที่ก่อนคือไฟล์นี้ครับ โดยแก้ไขตามนี้

Code Snippet

public interface IContainerAccessor
{
    IUnityContainer Container { get; set; }
}
public class Global : System.Web.HttpApplication, IContainerAccessor
{
    private static IUnityContainer _container;
    public IUnityContainer Container
    {
        get { return _container; }
        set { _container = value; }
    }
    private static void BuildContainer()
    {
        IUnityContainer container = new UnityContainer();
        //unityContainer = new UnityContainer();
        UnityConfigurationSection section
            = (UnityConfigurationSection)ConfigurationManager.GetSection(“unity”);
        section.Containers["containerOne"].Configure(container);
        _container = container;
    }
    private static void CleanUp()
    {
        if (_container != null)
        {
            _container.Dispose();
        }
    }
    void Application_Start(object sender, EventArgs e)
    {
        // Code that runs on application startup
        BuildContainer();
    }
    void Application_End(object sender, EventArgs e)
    {
        //  Code that runs on application shutdown
        CleanUp();
    }
    void Application_Error(object sender, EventArgs e)
    {}
    void Session_Start(object sender, EventArgs e)
    {}
    void Session_End(object sender, EventArgs e)
    {}
}

line 1-4 เป็น interface ที่เอาไว้ให้ส่วนอื่นสามารถเรียกใช้ container ได้จาก Global

line 6 อิมพลีเม้น IContainerAccessor ให้ Global

line 9 เป็นการประกาศตัวแปรของ container

line 11 เป็น Property จาก IContainerAccessor Interface

line 17-25 เป็นการโหลด container จาก web.config ที่เราได้ตั้งค่าไว้เข้ามา

ขั้นที่ 3 จัดการ set dependency ไปยังหน้า webpage (Setter Method)

ซึ่งเราจะสร้าง HttpModule เอาไว้สำหรับสั่งให้ DI เซ็ทค่าต่าง ๆ เข้าไปใน Web UI ณ จุด ที่มีการเรียกใช้กลุ่ม อินเทอเฟส ในทุกครั้งที่มีการเรียกถึง page นั้น ๆ ดังนี้

DIHttpModule.cs

public class DIHttpModule : IHttpModule
    {
        private IUnityContainer container;
        private void ContextPreRequestHandlerExecute(object sender, EventArgs e)
        {
            Page page = HttpContext.Current.CurrentHandler as Page;
            if (page != null)
            {
                page.PreInit += Page_PreInit;
            }
        }
        private void BuildUp(object o)
        {
            container.BuildUp(o.GetType(), o);
        }
        private void Page_PreInit(object sender, EventArgs e)
        {
            Page page = sender as Page;
            BuildUp(page);
            BuildUpMaster(page.Master);
            BuildUpControls(page.Controls);
        }
        private void BuildUpControls(ControlCollection controls)
        {
            foreach (Control c in controls)
            {
                if (c is UserControl)
                    BuildUp(c);
                BuildUpControls(c.Controls);
            }
        }
        private void BuildUpMaster(MasterPage page)
        {
            if (page != null)
            {
                BuildUp(page);
                BuildUpMaster(page.Master);
            }
        }
        #region IHttpModule Members
        public void Init(HttpApplication context)
        {
            container = ((IContainerAccessor)context).Container;
            context.PreRequestHandlerExecute += ContextPreRequestHandlerExecute;
        }
        public void Dispose()
        {
        }
        #endregion
    }

เข้าไป register HttpModule ที่เราสร้างขึ้นใน web.config ภายในบริเวณ .. ดังนี้

    <httpModules>
      <addname=“DIMod“type=“WebUI03.IoC.DIHttpModule, WebUI03“ />
    httpModules>

ขั้นที่ 4 ทดสอบเรียกใช้งาน BLL ด้วย ICustomerService

หลังจากที่ได้ตั้งค่าและสร้าง Helper ในส่วนของ DI กันเสร็จแล้ว คราวนี้เราก็มาใช้งานกันได้แล้วครับ โดยแก้ไขหน้า default.aspx ออกมาประมาณนี้

และเขียนโค้ดไว้ด้านหลังแบบนี้

Code Snippet

using System;
using Domains03;
using Microsoft.Practices.Unity;
namespace WebUI03
{
    public partial class _Default : System.Web.UI.Page
    {
        [Dependency]
        public ICustomerService custSvc { get; set; }
        protected void Button1_Click(object sender, EventArgs e)
        {
            var cust = custSvc.GetCustomer(txtCustId.Text);
            if (cust == null)
            {
                lbcustid.BackColor = System.Drawing.Color.Red;
                return;
            }
            lbcustid.Text = cust.CustId;
            lbfname.Text = cust.FName ?? “not found”;
            lblname.Text = cust.LName ?? “not found”;
        }
    }
}

Line 9-10 เป็นการประกาศตัวแปรสำหรับรับ object ของ BLL เข้ามาโดยกำหนด attribute [Dependency] ไว้บนหัว property ICustomerService custSvc เมื่อมีการเรียก page นี้ให้ทำงาน เจ้า DIHttpModule ที่เราเขียนไว้จะมาตรวจจับ Dependency attribute และ set BLL object (BLL03.CustomerBLL) เข้ามาที่ property นี้

Line 14 เป็นการเรียกใช้ CustomerService เพื่อดึงข้อมูลผ่าน DAL อีกทีนึง

ผลลัพธ์ที่ได้

Conclusion

หลังจากที่ได้ทดลองทำลองอ่านตามที่ผมนำเสนอไป หวังทุกท่านคงพอมองเห็นลู่ทางในการนำไปใช้งานกันต่อ เนื่องจากเจ้า DI นี้ช่วยเพิ่มความยืดหยุ่นให้ระบบของเราได้มากจริง ๆ อาจจะมีข้อแลกเปลี่ยนบ้างเช่น ระบบในตอน startup จะช้ากว่าปกติบ้าง และอาจจะต้องระวังเรื่องหน่วยความจำด้วย

สำหรับตอนนี้ผมเขียนไปยาวมาก จริงแล้วยังไม่จบ ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องการทำ Testing ในแต่ละ layer และการ integrate กับ ASP.NET MVC อีกทั้งยังมี DI Framework ที่น่าสนใจจะมาแนะนำอีกหลายยี่ห้อ ค่อนข้างยาวครับ แต่ผมขอจบตอนไว้แค่นี้ก่อน ไว้จะมาเขียนต่อในเรื่องที่ได้บอกไปข้างต้น สวัสดีครับ

สามารถ download source code ได้ที่นี่

Download Source Code Here

Chalermpon Areepong Nine (นาย)

Microsoft MVP Thailand ASP.NET

email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com

AutoMapper: Mapping Objects Utility

Nine MVP ASP.NET — Sun, 30 Jan 2011 11:05:50 +0000

Programming Level:

Intermediate – Advance

Computer Skills:

Object Oriented Programming, Design Pattern
C# 3.0, LINQ

Development Tool and Library

Visual Studio 2010 SP1 or later
AutoMapper 1.1 (download here)

Introduce:

ห่างหายไปนานกับการเขียนบทความออนไลน์ วันนี้มีไลบราลี่ตัวนึงมาแนะนำซึ่งมีประโยชน์มากๆ สำหรับชาว OO Programming ที่นิยมใช้ DTO (data transfer object) ซึ่งปัญหาของการใช้ DTO นั้นคือต้องมานั่งเขียนโค้ดส่งค่าทีละ property ซึ่งค่อนข้างที่จะลำบากหากวันนึงมีการเปลี่ยนแปลงชื่อของ property เราก็ต้องมานั่งแก้โค้ดให้ตรงกันกับที่แก้ไขไป และไม่ค่อยจะยืดหยุ่นเนื่องจาก map ที่สร้างขึ้นไม่สามารถแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้อิสระ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้มีผู้ผลิตไลบราลี่ออกมาแจกจ่ายให้ใช้งานกัน แต่ก็ยังไม่ตรงกับที่ต้องการ จนกระทั่ง jimmy bogard เป็นผู้ริเริ่มโปรเจ็ก Automapper ขึ้นใน CodePlex ผมได้ทดลองเล่นตอนที่ยังเป็น Beta version เห็นว่าน่าสนใจจึงเริ่มศึกษาเพื่อใช้งานอย่างจริงจัง หลังจากที่ได้ใช้งานในระบบงานจริง ๆ ปรากฎว่าใช้งานได้ดีและลดเวลาในการพัฒนางานไปได้ส่วนนึง จึงได้สรุปมาเป็นบทความตอนนี้

Basic AutoMapper – แนะนำเม็ธธอดที่ใช้บ่อยและสิ่งที่ควรรู้

1. AutoMapper.Mapper.CreateMap() เป็นการสร้างแม๊พระหว่าง type ที่ต้องการจะทำการแม๊พค่ากัน โดยมี source type และ destination type โดยมีให้ใช้ทั้ง Generic Method และ Parameter Method มีให้ใช้หลายโอเวอร์โหลด

Mapper.CreateMap();

Mapper.CreateMap(typeof(class1), typeof(class2));

2. AutoMapper.Mapper.Reset() เป็นเม็ธธอดที่ใช้ในการล้างค่า config ที่เคยได้สร้างไว้ก่อนหน้านี้

3. AutoMapper.Mapper.Map() เป็นเม็ธธอดที่ใช้ในการรับ source object เข้าไปแม๊พและรีเทิร์น target object ที่ต้องการออกมา โดยมีให้ใช้ทั้ง Generic Method และ Parameter Method มีให้ใช้หลายโอเวอร์โหลดครับ

var objClass2 = Mapper.Map(srcClass1);

var objClass2 = Mapper.Map(srcClass1, typeof(class1), typeof(class2));

4. AutoMapper.Mapper.DynamicMap() คือเม็ธธอดที่รองรับการแม๊พค่ากับกลุ่ม anonymous object

5. ในด้าน Performance ของ AutoMapper นั้นเป็นข้อที่ต้องพิจารณาให้มาก เนื่องจาก AutoMapper ช้ากว่า Manual Map อยู่ประมาณ 7 เท่า เพราะหากมีจำนวน object collection จำนวนมาก ๆ จะทำให้ระบบทำงานช้าลง

ปล. ในรุ่นถัดไปทางทีมงานจะปรับปรุงประสิทธิภาพการทำงานไปใช้ Parallel Library ของ .NET ซึ่งจะทำให้ performance ดีขึ้น

6 Demo:

มาดูวิธีการใช้งานกันครับ ว่าการใช้งาน AutoMapper ว่าลดเวลางานการพัฒนา และช่วยให้ระบบของเรายืดหยุ่นได้ยังไง โดยจะขออธิบายการทำงานที่เป็นพื้นฐานและใช้งานกันบ่อย ๆ

DEMO 1: Simple Type + Nested Type Mapping

ต้องการส่งค่าจาก Person (Domain) ไปยัง PersonDTO และมี Nested Type เป็น Address class โดยมีโครงสร้างและชื่อ property เหมือนกัน

//Domain Class
public class Person
{
    public string Name { get; set; }
    public int Age { get; set; }
    public Address Address { get; set; }
}
public class Address
{
    public string Road { get; set; }
    public string State { get; set; }
    public string Postcode { get; set; }
    public string Country { get; set; }
}

// DTO Class
public class PersonDTO
{
    public string Name { get; set; }
    public int Age { get; set; }
    public AddressDTO Address { get; set; }
}
public class AddressDTO
{
    public string Road { get; set; }
    public string State { get; set; }
    public string Postcode { get; set; }
    public string Country { get; set; }
}

1.1. กรณีเขียนโค้ดส่งค่าเอง (Manual Mapping) จะเห็นได้ว่าต้องกำหนดค่าเองทุก property

//สร้าง object person และกำหนดค่า
var objPerson = new Person
        {
            Name = "Calos Santana",
            Age = 53,
            Address = new Address
            {
                Road = "Platoo",
                State = "CA",
                Postcode = "11000",
                Country = "USA"
            }
        };

//ทำการ map ค่าจาก objPerson -> dtoPerson ด้วย object initializer (c# 3.0 feature)
var personDto = new PersonDTO
                           {
                                 Name = objPerson.Name,
                                 Age = objPerson.Age,
                                 Address = new AddressDTO
                                                  {
                                                      Road = objPerson.Address.Road,
                                                      State = objPerson.Address.State,
                                                      Postcode = objPerson.Address.Postcode,
                                                      Country = objPerson.Address.Country
                                                   }
                            };

1.2. กรณีใช้งาน AutoMapper:

//config บอกว่า class Person จะ map ไปยัง PersonDTO
AutoMapper.Mapper.CreateMap();
//config Nested Type บอกว่า class Address จะ map ไปยัง AddressDTO
AutoMapper.Mapper.CreateMap();

// Map value โดยใช้ AutoMapper
var dtoPerson = AutoMapper.Mapper.Map(objPerson);

วิเคราะห์โค้ดจาก Demo 1 :

การ map ค่าจะสั่งให้ AutoMapper รู้ว่า Class ใด Map เข้ากับ Class ใดด้วยการใช้ CreateMap Method และการ map ค่านั้นสามารถสั่งได้ด้วย 3 บรรทัดดังที่เห็นในตัวอย่าง

DEMO 2: Collection Mapping

เป็นการแม๊พคลาสกลุ่มที่เป็น Array, List ไปมาระหว่างกัน

มาดูโดเมนคลาสที่มีดังนี้ Person จะมี Address เป็น List ซึ่งเป็น collection ประเภทหนึ่ง

//Domain Class
public class Person
{
   public string Name { get; set; }
   public int Age { get; set; }
   public List
Addresses { get; set; }
}
public class Address
{
   public string Road { get; set; }
   public string State { get; set; }
   public string PostCode { get; set; }
   public string Country { get; set; }
}

และเราก็มี DTO Class ที่มีโครงสร้างเหมือนกันกับ Domain Class ดังนี้

// DTO Class
public class PersonDTO
{
   public string Name { get; set; }
   public int Age { get; set; }
   public List Addresses { get; set; }
}
public class AddressDTO
{
   public string Road { get; set; }
   public string State { get; set; }
   public string PostCode { get; set; }
   public string Country { get; set; }
}

ใช้ AutoMapper แม๊พค่า Collection

//ดึง persons list object collectionขึ้นมา
List lsPersons = GetPersons();
//แปลง list ไปเป็น array object เพือใช้ทดสอบ
Person[] arPersons = lsPersons.ToArray();

//Config Mapper ให้รู้จัก Soruce Type และ Target Type
Mapper.CreateMap();
Mapper.CreateMap();

//สั่งแม๊พค่า lsPersons List Object ไปเป็น lsPersonDto List Object
var lsPersonDto = Mapper.Map<List, List>(lsPersons);
//สั่งแม๊พค่า arPersons array object ไปเป็น arPersonDto array Object
var arPersonDto = Mapper.Map<Person[], PersonDTO[]>(arPersons);

วิเคราะห์โค้ดจาก Demo 2:

จะเห็นได้ว่าโค้ดส่วนที่ได้ทำ Hilight ไว้นั้น จะเป็นส่วนที่บอกให้ AutoMapper รู้ว่า Source และ Target ที่ต้องการจะแม๊พค่า ณ ตอนนั้นเป็น Collection ประเภทใด และเรายังสามารถแม๊พค่าจาก List –> Array ได้เนื่องจาก implement IEnumerable เหมือนกัน

DEMO 3: Custom Mapping

คือการสร้างแม๊พขึ้นเองในกรณีที่ source class กับ target class นั้นมีความแตกต่างกันมาก ไม่ว่าจะเป็น Property Name/Type ที่ต่างกัน

//Domain Class
public class Person
{
   public string Name { get; set; }
   public int Age { get; set; }

   public DateTime Birthdate { get ;set; } // Birthdate แบบ DateTime
   public Address Address { get; set; } // Address แบบ class
}
public class Address
{
   public string Road { get; set; }
   public string State { get; set; }
   public string Postcode { get; set; }
   public string Country { get; set; }
}

ในส่วนของ dto class จะมีโครงสร้างแตกต่างกับ domain class คือมี property Birthdate และ Address เป็น Type แบบ string

// DTO Class
public class PersonDTO
{
   public string Name { get; set; }
   public int Age { get; set; }

   public string Birthdate { get; set; } // Birthdate แบบ string
   public string Address { get; set; } // Address แบบ string
}

วิธีแรกใช้ ForMember() Method :

สำหรับ ForMember() method เป็น fluent syntax ที่ช่วยให้เรากำหนดค่าให้แก่ property ปลายทางที่ต้องการได้ และในตัวอย่างนี้ผมแสดงให้เห็นว่าเราต้องการแม๊พค่าจาก

Person.Birthdate (DateTime) –> PersonDTO.Birthdate (string) โดยการใช้ DateTime.ToString() และ

Person.Address (class) –> PersonDTO.Address (string) โดยการใช้ string.format(format string, object) ดังตัวอย่างด้านล่าง

//Config บอกว่า classs Person จะ map ไปยัง PersonDTO และกำหนด custom mapping
Mapper.CreateMap()
.ForMember(dest => dest.Birthdate, opt => opt.MapFrom(
src => src.Birthdate.ToShortDateString()))
.ForMember(dest => dest.Address, opt => opt.MapFrom( src => string.Format("{0} {1} {2} {3}", src.Address.Road, src.Address.State, src.Address.Postcode, src.Address.Country)));

// Map value โดยใช้ AutoMapper
var dtoPerson = AutoMapper.Mapper.Map(objPerson);

วิธีที่สองคือใช้ TypeConverter abstract class

สำหรับการใช้ TypeConverter นั้นเป็นการ override method ที่ชื่อ ConvertCore และ return Type เป็น TTarget ดังนี้

//Custom mapping Person -> PersonDTO
public class PersonToDtoConverter : TypeConverter
{
   protected override PersonDTO ConvertCore(Person source)
   {
      return new PersonDTO
      {
         Name = source.Name,
         Age = source.Age,
         Birthdate = source.Birthdate.ToShortDateString(), // DateTime -> String
         Address = string.Format("{0} {1} {2} {3}",        // Class –> String
            source.Address.Road, source.Address.State,
            source.Address.Postcode, source.Address.Country)
      };
    }
}

นำ PersonToDtoCoverter ไปใช้งานใน Map ดังนี้

//สร้าง object person และกำหนดค่า
var objPerson = new Person
{
   Name = "Calos Santana",
   Age = 53, Birthdate = DateTime.Now,
   Address = new Address
   {
      Road = "Platoo", State = "CA",
      Postcode = "11000", Country = "USA"
    }
};

//บอก mapping ชุดนี้ว่าให้ใช้ PersonToDtoConverter ที่เราสร้างขึ้น
Mapper.CreateMap().ConvertUsing<PersonToDtoConverter>();
var personDto = AutoMapper.Mapper.Map(objPerson);

ผลลัพธ์ของ custom mapping ทั้งสองวิธีของ personDto ตามภาพด้านล่างนี้

DEMO 4: Flattening Mapping

คือการทำ value ของ nested class ให้ขึ้นมาอยู่ใน level เดียวกับ root class

จากโดเมนคลาสที่เห็นข้างล่างนี้จะมี nested class ที่ชื่อ Address

//Domail Class
public class Person
{
   public string Name { get; set; }
   public Address Address { get; set; }
}
public class Address
{
   public string Detail { get; set; }
   public string Country { get; set; }
}

มาดูการสร้าง DTO โดยใน PersonDetail Class ให้สร้าง property โดยใช้ชื่อ class name + property name ของ Domain Class มาสร้างดังนี้

//DTO Class
public class PersonDetail
{
   public string Name { get; set; }
   public string AddressDetail { get; set; } // flatten Address.Detail
   public string AddressCountry { get; set; } // flatten Address.Country
}

จากนั้นทดลอง Map ค่าดูด้วยโค้ดด้านล่างนี้

var person = new Person
{
   Name = "A la cart",
Address = new Address
   {
      Detail = "602 sukumwit road, bangkok 10110",
      Country = "Thailand"
   }
};

Mapper.CreateMap();
var dtoPersonDetail = Mapper.Map(person);

ผลลัพธ์ได้ค่าออกมาตามภาพด้านล่างนี้

DEMO 5: Interface Mapping

เป็นที่ทราบการว่าประโยชน์ของการใช้งาน Interface ช่วยลดการยึดเกาะของ implementation ในแต่ละส่วนออกจากกัน (loosely couple) ดังนั้นจึงมีความสามารถในการแม๊พ เช่นการแม๊พ object ไปเป็น Interface โดยที่ Class นั้นไม่ต้อง implement interface มาดูกันครับ

// domain class
public class Customer
{
   public string Code { get; set; }
   public string Name { get; set; }
}

// interface
public interface ICustomerService
{
   string Code { get; set; }
   string Name { get; set; }
}

จากนั้นมาลองดูโค้ดกัน

//สร้าง cust object
var cust = new Customer() { Code = "102", Name = "John Mayer"};

//กำหนด cust mapping ไปยัง interface
Mapper.CreateMap();

//สั่งให้ map ค่าไปยัง interface
var icustsvc = Mapper.Map(cust);

ผลลัพธ์หลังการรันจะเห็นได้ตามภาพด้านล่างนี้ เห็นได้ว่า AutoMapper ได้สร้าง dynamic proxy ขึ้นมาสำหรับคืนค่ากลับไปให้ icussvc ที่เป็น interface

DEMO 6: Dynamic Mapping

เป็นการแม๊พค่าอ๊อบเจ็คที่เป็น anonymous type ไปยัง strong typed มีอยู่หลายวิธีและรูปแบบการทำงานด้งนี้

Anonymous Type Mapping

มาดูโมเดลสำหรับเทสกันครับ ผมประกาศไว้ทั้ง class และ interface มีโครงสร้างเหมือนกันดังนี้

// domain class
public class Customer
{
   public string Code { get; set; }
   public string Name { get; set; }
}

// domain interface
public interface ICustomerService
{
   string Code { get; set; }
   string Name { get; set; }
}

จากนั้นผมได้สร้าง anonymous type ด้วย code line นี้ ให้มี property เหมือนกัน

// create anonymous type object
var cust = new {Code = "C001", Name = "Anderson"};

จากนั้นก็สั่ง map ข้อมูล โดยใช้ class และ interface เข้าไปแม๊พค่าจาก cust anonymous object ดังนี้

// call dynamic map to Customer Class
var res1 = Mapper.DynamicMap(cust);
// call dynamic map tp ICustomerService interface
var res2 = Mapper.DynamicMap(cust);

มาดู output ของตัวแปร res1, res2 กันครับ

IQueryable Anonymous Type Mapping

หนีไม่พ้นกันกับ interface ตัวนี้ครับ เนื่องจากเราเขียนโปรแกรมกับ LINQ ดังนั้น มาดููวิธีการกันครับ

ผมมี Domain Class ดังนี้ครับ

//Domain Class
public class Person
{
    public string Name { get; set; }
    public int Age { get; set; } public DateTime Birthdate {get; set; }
    public Address Address { get; set; }
}
public class Address
{
    public string Road { get; set; }
    public string State { get; set; }
    public string Postcode { get; set; }
    public string Country { get; set; }
}

ผมสร้าง DTO class ไว้ตามนี้

//DTO class
public class CustomerInfo
{
   public string Info1 { get; set; }
   public string Info2 { get; set; }
   public string Info3 { get; set; }
}

และผมมี Mapping Helper Method ไว้ช่วยทำการแม๊พค่าจาก IQueryable ดังนี้

//
public static List MapDynamicType(IQueryable query) where T : class
{
   var output = new List();
   var sourceType = query.GetType().GetGenericArguments()[0];
   var destType = output.GetType().GetGenericArguments()[0];

   foreach (var src in query)
   {
      var mySrc = Mapper.DynamicMap(src, src.GetType(), destType);
      output.Add(Mapper.DynamicMap(mySrc));
   }
   return output;
}

จำลองสร้าง person เป็น list collection เอาไว้ ดสอบดังนี้

//สร้าง person list collection
var persons = new List();

//วนลูปสร้าง person object 10 ตัว
for (int i = 0; i < 10; i++)
{
   //สร้าง object person และกำหนดค่า
   var objPerson = new Person
   {
      Name = "Calos Santana"+i,
      Age = 20+i,
      BirthDate = DateTime.Now.AddDays(i),
      Address = new Address
      {
         Road = "Platoo"+i,
         State = "CA"+i,
         Postcode = "1100"+i,
         Country = "USA"+i
      }
   };
   persons.Add(objPerson);
}

จากนั้นทำการดึงข้อมูลให้ออกมาในรูป IQueryable Anonymous Type ดังนี้

//ใช้ LINQ ดึง person ออกมาในรูป anonymus type โดย return เป็น IQueryable
var query = from p in persons.AsQueryable()
   select new {
      Info1 = "Name is " + p.Name + ", Age " + p.Age,
      Info2 = " Birthdate is " + p.BirthDate.ToShortDateString(),
      Info3 = " and Address " + p.Address.Road + p.Address.State
     + p.Address.Postcode + p.Address.Country
    };

และสั่งให้แม๊พค่าดังนี้ โดยใช้ Helper medthod ที่สร้างไว้ดังนี้

// ส่ง query ที่ได้เข้าไป map กับ CustomerInfo class
var respx = MapDynamicType(query);

ซึ่งจะได้ผลลัพธ์ดังนี้ครับ

Conclusion

เราจะเห็นได้ว่าประโยชน์ของ AutoMapper นั้นมีค่อนข้างมากมาย เพียงแค่ให้รู้จักใช้และทดสอบดี ๆ เพื่อไม่ให้เกิด overhead ของการใช้งานมากเกินไป ไว้บทความหน้าผมจะนำ AutoMapper ไปใช้งานร่วมกับการทำ Application Architecture ครับ

สามารถ download source code ได้ที่นี่

Download Source Code Here

Chalermpon Areepong Nine (นาย)

Microsoft MVP Thailand ASP.NET

email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com

ASP.NET MVC Series I : Foundation of ASP.NET MVC

Nine MVP ASP.NET — Fri, 04 Jun 2010 13:24:00 +0000

ASP.NET MVC Series I : Foundation of ASP.NET MVC
ASP.NET MVC Series II : ASP.NET MVC Programming Next…..

Developer Skills

Intermediate Level

Tools and Languages

Visual Studio 2010 Ultimate RTM (MVC 2.0 RTM built-in)
or VS2008 SP1 with ASP.NET MVC 2.0 plug-in
C#, OOP

Articles Suggestion

แนะนำบทความเรื่อง ASP.NET MVC ซึ่งผู้เขียนตั้งใจเขียนอ้างอิงกับ ASP.NET MVC v2.0 ตัวปัจจุบัน โดยเริ่มต้นกันแต่แรกไปจนจบเนื้อหาที่พอจะทยอยเขียนออกมาได้ ในบทนี้จะแนะนำให้รู้จักกับ MVC Pattern และใช้งาน ASP.NET MVC 2.0 ในเบื้องต้น และรวมไปถึงการเปรียบเทียบระหว่าง ASP.NET Web Form และ ASP.NET MVC เราควรจะเลือกใช้ตัวไหนในการพัฒนา

Introduction

จะว่าไปแล้วเรากำลังศึกษาวิธีการเขียนโปรแกรมแบบโบราณอยู่ครับ เพราะ MVC นั้นเป็นทั้ง Arichitectural Pattern และ Design Pattern ที่มีมานานมากสมัยปี คศ. 1979 โดยนาย Trygve Reenskaug พัฒนาตัวนี้ให้ smalltalks บน PARC ซึ่งเท่าที่ผมศึกษาดูมาคร่าว ๆ ในแพลทฟอร์มอื่น แทบทุกภาษาจะมี MVC Framework ไว้ให้ใช้ ฝั่ง Java คงไม่ต้องกล่าวถึงเพราะเป็นเจ้าแห่งการ implement pattern เกือบทั้งหมดที่มีอยู่ในโลกบวกกับที่คิดค้นใหม่และเติบโตขึ้น ส่วนฝั่ง .NET เองก็พัฒนาต่อยอดมาเป็น MVP, MVVM, etc. แม้กระทั้งภาษาอย่าง PHP ที่เป็น scriptlet ก็ยังมี MVC ให้ใช้กัน โอ้โฮ.. แบบนี้ MVC มันดียังไง แล้วทำไมทุก Platform ต้องมีเจ้านี่ไว้ในระบบ ในบทความเรื่องนี้เราจะมาคุยกันครับ

จากที่ผ่านมาหลาย ๆ ท่านคงคุ้นเคยกันดีใน Visual Studio เมื่อกด double click ที่ control ต่าง ๆ แล้วจะสร้าง Event Click ให้ใน Code behind สิ่งนี้นำพาโปรแกรมเมอร์ทั้งหลายไปทำงานภายใต้ Event ของคอนโทรล หลังจากได้ Click Event แล้ว งานอะไรคิดอะไรได้ก็โค้ด ๆ เขียนใส่ลงไปทั้งหมด จะประกาศตัวแปร, จะติดต่อ Database, จะเรียก web service, จะวนลูปกี่ร้อยรอบ ทุกอย่างประดังลงไปใน Event Click ดีหน่อยบางคนใส่ try catch ให้ด้วย ซึ่งสิ่งที่ทำไปนี้โค้ดทั้งหมดจะไปฝังอยู่รวมกัน ทำให้ชุดของโค้ดนั้นปนกันระหว่าง Presentation Logic, Business Logic และ Data Access Logic หากจะถามว่าผิดหรือไม่ก็คงตอบได้เต็มปากว่าไม่ผิดอะไรครับ เพราะตอบโจทย์ทางลูกค้าคือ งานสำเร็จและคุณรอดตัวได้งานในวันนี้ แต่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถแยกแต่ละส่วนงานออกจากกันได้ แก้เพียงงานบางส่วน เช่น เปลี่ยนกฎการตรวจสอบ input data, แก้บิสเนสลอจิกให้ตรวจสอบเพิ่มเติม เป็นต้น ก็อาจจะกระทบทั้งโมดูล กลายเป็นต้อง retest ใหม่ทั้งหมด และก็แปลได้ว่าทำงานได้คนเดียวและแบ่งงานกันยากลำบาก เพราะตัวระบบที่เขียนไว้นั้นผูกกันจนแน่นนั้นเอง

รูปที่ 1. 3 Layered Architecture Diagram

จากหลักการด้านบนหลายคนคงพูดว่า งั้นเราแบ่งชั้นของโค้ด (Layered Architecture) ก็ได้ ซึ่งการแบ่งโค้ดออกเป็นเลเยอร์นั้นเป็นการจำแนกโค้ดชุดที่มีความสัมพันธ์ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกันไว้ในชั้นเดียวกัน โดยแยกเป็น Presentation Layer –> Business Logic Layer –> Data Access Layer ดังรูปที่ 1. ด้านบน วิธีนี้ก็ช่วยให้เราลดความสัมพันธ์ของโค้ดที่ยึดติดกันแน่นได้ในระดับนึง แต่ก็ยังไม่มีเฟรมเวิร์กเข้ามาช่วยในการจัดการชั้น Presentation Layer แต่อย่างใด เนื่องจากการแบ่งกลุ่มโค้ดเป็นชั้น (Layer) นั้นเป็นการออกแบบโครงสร้างหลวม ๆ นั่นเอง โดยทั้งนี้เราเองก็สามารถใช้ Web Form จัดการงานต่างๆ ใน Presentaion Layer ก็ได้ ซึ่งคล้ายกันสำหรับ MVC จะเป็นเฟรมเวิร์กเข้ามาจัดการในส่วนโครงสร้างของระบบให้เป็นระเบียบเช่นเดียวกับการทำเลเยอร์ และเราเองก็ยังสามารถใช้เลเยอร์เข้ามาผสมกับการใช้งาน MVC เพื่อสร้างความยืดหยุ่นได้อีกเช่นกัน ซึ่งจะอธิบายในบทความตอนต่อไป

What’s The MVC Pattern

รูปที่ 2. Model View Control Diagram

MVC เป็นตัวย่อมาจาก Model / View / Control

Model สำหรับโมเดลนั้นจะประกอบไปด้วยโครงสร้างคลาสข้อมูลของระบบธุรกิจ (Domain Business) เพื่อนำไปใช้งานใน View และ Controller โดยความสัมพันธ์ระหว่าง View ก็คือการนำข้อมูลไปทำการ render หรือรับ input กลับเข้ามาในระบบ และความสัมพันธ์ระหว่าง Controller คือเป็นโมเดลข้อมูล input/output สำหรับ Method ใน controller ไม่ว่าจะ Add/Edit/Delete/Detail และส่งต่อให้ view เพื่อทำการ render อีกที (กรณีท่านที่ชอบ rich domain มักจะออกแบบ business logic และ Repository ไว้ทำงานที่โมเดล) ในกรณีที่ระบบงานเล็กต้องการความเร็วในการพัฒนาก็ไม่จำเป็นต้องใช้ Model ก็ได้ อาจจะใช้ Controller ไปสั่งการเรียก Data Access Object เพื่อส่งผลลัพธ์ที่อาจจะเป็น DataSet กลับไปยัง View ได้ตรง ๆ

View สำหรับวิวก็คือ User Interface ของระบบนั่นเอง ซึ่งการทำงานในส่วนของวิวนั้นจะอ้างถึงกล่องโมเดล โดยเพื่อทำการค้นหาและดึงข้อมูลขึ้นมาและแสดงข้อมูลออกมาในรูปแบบที่เราได้กำหนดไว้ในวิวนั้น ซึ่งวิวแต่ละวิวขึ้นอยู่กับ Controller จะเรียกใช้เพื่อ render การทำงาน ไม่ว่าจะเป็นวิวแบบ Add/Edit/Delete และ Detail

Controller และสำหรับการทำงานของคอนโทรลเลอร์ เป็นเสมือนตัวกลางที่ทำงานระหว่างโมเดล (Model) และวิว (View) ซึ่งเจ้าคอนโทรลเลอร์นี้เอง จะทำงานตามรีเควสจากผู้ใช้งาน ซึ่งจะรู้ว่าเมื่อมีการรีเควสโมเดลนี้ ต้องการคอนโทรลเลอร์ตัวไหน แอคชั่นอะไร ภายในแอคชั่นก็จะไปเรียก Model เพื่อทำงานตาม business อีกที จากนั้นเมื่อทำงานเสร็จเช่นการ Update หรือขอดู Detail ก็จะส่ง data ไปยัง view นั้น ๆ กลับไปแสดงผลพร้อมทั้งนำอ๊อปเจ็คที่สำเร็จไปแสดงผล (กรณีของ anemic model เรามักจะเขียน logic และติดต่อดาต้าเบสที่คอนโทรลเลอร์ซึ่งไม่ค่อยจะดีนัก จะแนะนำภายหลัง)

Advantage of MVC Pattern

SoC (Separate of Concern) ช่วยให้เราจัดการความยุ่งเหยิงในการพัฒนาออกเป็นสัดส่วนได้แก่ model, view และ controller
รองรับการทำ test-driven development (TDD)
เหมาะสำหรับงาน web application ซึ่งรูปแบบการพัฒนานี้สามารถรองรับระบบงานใหญ่และการแบ่งงานกันทำงานภายในทีมพัฒนาทุกขนาด
ระบบรองรับการขยับขยายเพิ่มเติมในอนาคต

Hello “ASP.NET MVC“

มารู้จักกับ ASP.NET MVC ซึ่งเราเรียกว่าเฟรมเวิร์กก็ได้เนื่องจากไม่ได้เป็นเพียงแค่คอนเซ็ป แต่ทางไมโครซอฟต์มีไลบราลี่มาให้เราติดตั้งและใช้งาน นำไปพัฒนาต่อยอดระบบได้เลย มาคุยกันอีกรอบถึงความสามารถของ ASP.NET MVC ซึ่งคงความสามารถเดิม ๆ ของ MVC Pattern ไว้ครบถ้วนทั้งเรื่อง

1. Separate of Concern (SoC) ที่ช่วยแยก logic ออกจากกันอย่างเป็นสัดส่วน ทั้ง User Interface, Business Logic, Data Access Logic หากมือใหม่ ๆ ที่กำลังหัดเขียนโปรแกรม อาจจะเขียนแยก Function/Method ไว้กลับมาใช้งานอีกรอบ (Reuse)

2. Test-Driven Development (TDD) เนื่องจากโครงสร้างของ ASP.NET MVC นั้นได้ถูกออกแบบด้วย INTERFACE-BASED Programming ทำให้เราสามารถจำลองข้อมูล (mock object) เพื่อใช้ในการ input/output ใน method, class ที่เราต้องการทดสอบได้ จึงไม่จำเป็นต้องกด Run Debug (F5) เพื่อทำการทดสอบระบบเหมือนกับ ASP.NET Web Form ที่คอยต้อง input data เข้าไปเพื่อทำการทดสอบโค้ด และข้อดีอีกคือสามารถเปลี่ยน unit-testing framework ที่พัฒนาบน .NET Frameowrk ได้ตามต้องการอีกด้วย

3. Extensible/Plugable Abilities ความสามารถในการต่อเติมขยับขยายระบบ เนื่องจากคอมโพเน้นท์ของ ASP.NET MVC นั้นได้ถูกพัฒนามาให้เราสามาถแก้ไขเพิ่มเติม หรือหาอะไรมาทดแทนการทำงานก็ได้ เช่นคุณสามารถนำ View Engine มาใช้งานเอง หรือจะกำหนดการทำงานของ URL Routing เอง และอีกมากมาย ซึ่งเจ้า ASP.NET MVC นั้นรองรับการใช้งานในลักษณะ Dependency Injection (DI) คือการยิงอ๊อปเจคเข้าไปยังคลาสแทนการเรียกใช้ตรง ๆ โดยอ้างอิงจาก Interface Contract และยังรองรับการทำงานแบบ Inversion of Control (IoC) ซึ่งเป็นการ reverse ของการเรียกใช้อ๊อปเจคนั้นเอง โดยไปอ่านจาก config ที่กำหนดไว้ โดยทั้ง DI/LoC สามารถนำมาใช้งานเข้ากับ ASP.NET MVC ได้ทุกส่วน ซึ่งการใช้งานวิธีการเหล่านี้จะช่วยให้เราแยกเทสระบบได้อย่างอิสระมากขึ้น

4. Modern Web Programming Support เนื่องจากความสามารถของ Routing ใน ASP.NET MVC มาใช้ในการทำ URL Mapping ทำให้ URL ของเรานั้นดูง่ายและไม่ซับซ้อน ตลอดจนยังสามารถซ่อน extension ของไฟล์ (.aspx ) และพวก Query String ทำให้ URL ดูง่ายจดจำง่ายสะอาดตา ซึ่งความสามารถนี้ยังช่วยในการทำ Search Engine Optimize (SEO) และ REpresentational State Transfer (REST) อีกด้วย

5. ASP.NET Programming Model Support อะไร ๆ ที่เคยโค้ดใน ASP.NET Web Form เราก็ยังนำมาใช้งานได้ด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น asp.net page (.aspx), user control (.ascx) และ master page (.master) nested master page ซึ่งไฟล์เหล่านี้นำมาใช้เป็น View Template นั้นเอง อีกทั้งการโค้ดที่ใช้ใน View เราจะใช้ in-line expression (<%= %>) ในการควบคุม logic ของ view นั้น ๆ นอกจากนั้นก็ยังมีการใช้ Server control + template, การทำ data binding, localization และอีกมากมาย นอกเหนือที่กล่าวมาด้านบนเจ้า ASP.NET MVC ก็ยังใช้ความสามารถอื่น ๆ ของ ASP.NET ได้อย่างครบถ้วนไม่ว่าจะเป็นการทำ

forms authentication / windows authentication
URL Authorization
Membership and Roles
output and data caching
session and profile state management
health monitoring
configuration system
provider architecture

ลองสรุปฟีเจอร์ ในแต่ละ version กันดูครับ

ASP.NET MVC v1.0 นั้นทางไมโครซอฟต์ได้ออกเวอร์ชั่นเต็มเมื่อ 09/04/2009 โดยมีฟีเจอร์เด่น ๆ ของการทำงานดังนี้

ควบคุม HTML ได้ตามที่ต้องการ (หมายถึงเขียนสคริปเองอย่างเยอะ)
สามารถนำ AJAX และ jQuery มาใช้งานร่วมกันได้
อนุญาติให้เราสร้าง SEO-friendly URLs สำหรับเว็บไซต์ของเรา ช่วยค้นหาจาก search engine
ช่วยทำ Test Driven Development (TDD) เป็นไปโดยง่าย
มีโปรเจ็คเท็มเพลทสำหรับ ASP.NET MVC

ASP.NET MVC 2.0 เป็นเวอร์ชั่นล่าสุดที่เพิ่งออกมาเมื่อ 12/03/2010 ซึ่งสามารถทำงานได้เหมือน v1.0 และมีความสามารถเพิ่มเติมตลอดจนปรับเปลี่ยนการทำงาน ซึ่งสามารถใช้วิซาร์ดในการอัพเกรดไปเป็น v2.0 ได้เลย

Areas: เป็นการอนุญาติให้เราสามารถทำการแบ่งโมดูลงานของระบบออกเป็นส่วน ๆ ช่วยให้เราสามารถแยกกันทำงานเป็นทีมได้
UI Helpers: เมื่อคุณเลือกสร้างวิวแบบ strong typed ตัว helper จะทำการเลือก control สำหรับแสดงผลของโมเดลที่เหมาะสมให้เองตามลักษณะของข้อมูล ช่วยเพิ่มความรวดเร็วในการพัฒนาระบบงาน ตลอดจนเรายังสามารถ customize template เหล่านี้ตามที่ต้องการได้ และนำกลับไปใช้งานได้
Asynchronous controllers: สำหรับ ASP.NET MVC v1.0 ยังเป็นปัญหากับการใช้งาน เพราะถ้ามีรีเควสใดทำงานนานมาก ๆ จะต้องรอจนตัวคอนโทรลเลอร์ทำงานเสร็จ จึงจะรับรีเควสใหม่ได้ (แต่สามารถเขียนเพิ่มเติมได้เองในภายหลัง) สำหรับ v2.0 ทำมาให้แล้ว โดยให้คอนโทรลเลอร์รองรับการทำงานแบบ async ด้วย
Server-side validation: เป็นการอนุญาตให้เราสามารถกำหนดกฎในการตรวจสอบข้อมูลของโมเดลได้ ด้วยการกำหนด attribute หรือเขียนเพิ่มเองก็ได้
Client-side validation: เมื่อกำหนดให้โค้ดอนุญาติให้ตรวจสอบโมเดลที่ไคลเอนท์ สคริปต่างๆ จะทำ dynamic validation ให้อัตโนมัติ จากแอททริบิ้วต์ที่กำหนดไว้ในโมเดล

Install ASP.NET MVC 2.0 for VS 2008 SP1

ถอนการติดตั้ง ASP.NET MVC 2.0 Preview, RC เอาออกให้หมด
จากนั้นทำการดาวน์โหลด ASP.NET MVC 2.0
เมื่อได้มาแล้วก็ทำการติดตั้ง แล้วเสร็จจะได้ project template ของ asp.net mvc มาใช้งานใน vs2008 ของเรา

First Look for ASP.NET MVC 2.0

ต่อไปเราจะมาทดลองเขียนใช้งาน ASP.NET MVC กันเบื้องต้นโดยให้เห็นการทำงานอย่างคร่าว ๆ เปิด VS 2010 หรือ VS 2008 ของคุณขึ้นมาและลุยกันต่อ

1. ไปที่เมนู File –> New –> Project…

2. เลือกตามรูปที่ 3 Visual C# –> Web –> .Net Framework 4 (choose 3.5 for VS2008)–> เลือก ASP.NET MVC 2 Empty Web Application (จะเป็นโปรเจ็คเทมเพลทที่มีโครงสร้างต่าง ๆ มาให้ค่อนข้างครบ) จากนั้นใส่รายละเอียดดังนี้:

Name: ASPNETMVC01,
Location:[อะไรก็ได้] ,
Solution name: ASPNETMVC

รูปที่ 3. สร้างโปรเจ็ก ASP.NET MVC 2 Web Application

รูปที่ 4. สร้าง Unit Test Project

3. จากนั้นจะได้โครงสร้างภายในโปรเจ็คดังภาพที่ 4 ด้านล่าง

รูปที่ 5. ผลลัพธ์

ซึ่งจะขออธิบายดังต่อไปนี้

3.1 ASPNETMVC01 Project

Content folder คือโฟล์เดอร์ที่เอาไว้เก็บพวก style sheet, image, icon ประมาณนั้น
Controllers folder คือโฟล์เดอร์ที่เอาไว้เก็บโดยแยกเก็บเป็น Controller class ที่ใช้ในการสร้าง method ในการควบคุมสั่งงานต่าง ๆ
Models folder คือโฟล์เดอร์ที่เอาไว้เก็บพวกกลุ่ม Domain class ต่าง ๆ ที่จะใช้ในการทำงานกับ Controller และ View
Scripts folder คือเอาไว้เก็บ javascript, jquery, microsoft script ต่าง ๆ เป็นต้น
Views folder คือโฟลเดอร์สำหรับเก็บ View ที่เราจะสร้างขึ้นเพื่อแสดงผล รับค่าต่าง ๆ
- Account คือ view ที่สร้างอัตโนมัติโดยโปรเจ็คเทมเพลทนี้เท่านั้น ใช้สำหรับ user account เข้าใช้งานระบบ
- Home คือ default view ตั้งต้น ส่วนมากจะสามารถเข้าสู่ view นี้เป็นหน้าแรก
- Shared คือ view ที่จะมองเห็นเรียกใช้ได้จาก view อื่น ๆ ครับ เช่น master page เป็นต้น

3.2 ASPNETMVC01.Tests Project ตัวนี้จะเป็นเทสโปรเจ็คที่เราสร้างไว้ในตอนสร้างโปรเจ็คก่อนหน้านี้ ซึ่งเอาไว้เทส Controller

4. ทดสอบ Run (F5) ดูครับ จะได้ผลลัพธ์ดังนี้

รูปที่ 6

ข้อแรก ผู้อ่านจะเห็นว่ามีการใช้งาน Master Page ในโปรเจ็คนี้ด้วย

ข้อสอง ผู้อ่านจะเห็นได้ว่า URL ใน Address Bar ของ Browser จะดูเรียบง่าย

5. สำหรับ Unit Test Project ที่เราได้สร้างขึ้นมานั้น Visual Studio จะสร้าง Unit-test Method มาให้เป็นตัวอย่างไว้ศึกษา (ไว้ลงรายละเอียดกันในตอนหลัง) เราสามารถทดสอบรัน Unit Test Projects ด้วยการกด Crlt+R หรือ Crlt+T หรือไปที่ Menu –> Test –> Run –> Test in current context จะได้ผลลัพธ์ดังนี้

รูปที่ 7

How ASP.NET MVC work?

รูปที่ 8 โปรเซสการทำงานระหว่าง ASP.NET Web Form กับ ASP.NET MVC

จากรูปคอลัมภ์ด้านซ้ายจะเป็นโปรเซสการทำงานของ ASP.NET Web Form จะพบว่ามีการใช้งาน Page Class และอาศัยการทำงานของ Postback event ซึ่งทำให้การทำงานนั้นมีความซับซ้อน ส่วนคอลัมภ์ด้านขวาจะเป็นโปรเซสการทำงานของ ASP.NET MVC จะเห็นได้ว่าไม่มีการ Postback event ทำให้ดูเรียบง่ายและเมนเทนได้ง่ายกว่า

รูปที่ 9 Sequence Diagram การทำงานของ ASP.NET MVC Request

1. Browser เมื่อผู้ใช้ได้ส่งคำสั่ง request คำสั่งใด ๆ จาก Browser เข้ามา เช่นขอหยิบยกตัวอย่างด้านบน http://localhost:63282/Home/About

2. URL Routing จะนำ URL Request ที่ได้ไปแม๊พเข้ากับ pattern ที่ได้กำหนดไว้ใน Global.asax.cs ตั้งแต่ตอนที่ Application_Start() เรียกเมดธอดที่ชื่อว่า RegisterRoutes() ซึ่งกำหนดค่าเริ่มต้นไว้ดังนี้ {controller}/{action}/{id} เมื่อเทียบกับรีเควส Home/About ก็จะได้ค่า controller = Home, action = About ดังนั้น RouteHandler จะไปขอ HomeController จาก ControllerFactory และทำการเรียก About Method ใน HomeController ตาม action ที่ร้องขอมา

3. Controller ในเคสนี้ About Action นั้น เป็นแค่การกำหนดค่า ViewData และสั่ง render Views/Home/About.aspx แค่นั้น แต่ในการทำงานส่วนใหญ่มักจะมีการเรียกใช้ Model เข้ามาทำงานตามไดอะแกรมด้านบน ซึ่งใน controller จะทำการเรียก Model เพื่อรัน business method ให้ได้ผลลัพธ์กลับออกมา จากนั้นก็ส่ง Data ที่ได้เข้าไป Render เพื่อให้ได้ ViewResult และหา ViewEngine ได้ที่ตั้งค่าเลือกใช้ไว้ ซึ่ง WebFormViewEngine เป็นของที่มีมาให้ใช้งาน

4. View เมื่อเลือก ViewEngine ได้ก็ทำการ Render HTML กลับไปยัง Browser

Conclusion

หวังว่าบทความตอนนี้คงพอช่วยให้เข้าใจถึงคำว่า MVC และ ASP.NET MVC เทคโนโลยีกันบ้างนะครับ ในตอนหน้าเราจะมาลองโค้ดกัน ด้วยการสร้าง ASP.NET MVC แบบง่าย ๆ เพื่อเอาไว้ทำความเข้าใจทั้งเรื่อง Controller, Routing และ View ในขั้นต้นกัน

Reference http://msdn.microsoft.com

Chalermpon Areepong Nine (นาย)
Microsoft MVP Thailand ASP.NET

Greatfriends.biz Community Leader
Email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com
Blog : http://nine-biztalk-net.spaces.live.com/blog

[Article] Database Series : ทดสอบใช้ SQLite 3 กับ .NET Application (Using Sqlite 3 with .NET Application)

Nine MVP ASP.NET — Thu, 03 Jun 2010 05:19:00 +0000

Agenda :

Database Series : ทดสอบใช้ SQLite 3 กับ .NET Application (Using SQLite 3 with .NET Application)
Database Series : มารู้จักกับ OODB กันเถอะ next…

Tools

Visual Studio 2010/2008 ตัวใดก็ได้ใช้ได้เหมือนกัน
SQLite3 Precompiled Library – Database Command-Line เลือกเอา for windows http://www.sqlite.org/sqlite-3_6_23_1.zip
System.Data.SQLite .NET Data Provider (Support VS2008/VS2010) กดเพื่อ download ที่นี่
SQLite Expert Personal Edition (Free) เอาไว้จัดการดาต้าเบสแบบ GUI กดเพื่อ download ที่นี่

Introduce

พอดีมีถามตอบประเด็นในกระทู้ ก็เลยเอ๊ะ!! เจ้า SQLite หากจะใช้งาน Embedded DB ตัวนี้ ต้องทำอย่างไรบ้างน๊ออ เนื่องจากความสามารถของเจ้า SQLite นี้มีชื่อเสียงระบือไกลไม่ต่างกับเจ้า MySql (เป็นที่กล่าวขานกันได้ด้านดี) บทความนี้เป็นเพียงพื้นฐานแนะนำการใช้งานเท่านั้น เพราะผู้เขียนก็ขอทดสอบเพียงแค่นี้

SQLite Embedded Database

ต้องขอบอกว่า SQLite เหมาะกับงานเล็ก ส่วนมากเหมาะจะเอาไปฝังไว้กับพวกอุปกรณ์ hand held ต่าง ๆ หรือจะทำเป็นดาต้าเบสขนาดย่อม ๆ สำหรับเก็บข้อมูลที่ฝั่ง client ก็ดี ซึ่ง SQLite คือEmbedded Database เป็นระบบ File System ไม่ต้องติดตั้ง ไม่ต้องสตาร์ทเซอร์วิสใดๆ ขึ้นมาทำงาน รองรับมาตรฐาน SQL-92 มีความรวดเร็วในการทำงานสูง กินเมมโมรี่ต่ำ สามารถทำงานได้หลายแพลทฟอร์ม รองรับการทำ Transaction ไม่ต้องตั้งค่ากำหนดค่าการทำงานอะไร เริ่มต้นก็สร้าง Database/ Table ใช้งานได้เลย

Basic SQLite

1. หลังจากได้ดาวน์โหลดเจ้า Command-Line ในหัวข้อ Tools –> 2. สำหรับสร้าง Database สร้าง Table มาแล้วให้ทำการแตก zip ออกมาจะได้ sqlite3.exe

2. วิธีการใช้งาน ก็ให้เปิด command ขึ้นมาใช้งานโดยไปที่ Start –> Run –> พิมพ์ Cmd กด Enter จากนั้นก็ Dir ไปยัง folder ที่แตกไฟล์ในข้อ 1 ไว้

ดังภาพของผู้เขียนแตก sqlite3.exe ไว้ใน folder SQLiteTest ก็จะใช้คำสั่ง >Dir SQLiteTest เข้าไปยังโฟลเดอร์ดังภาพ

3. สร้าง Database แสนง่ายด้วยคำสั่ง C:\SQLiteTest>SQLite3 Customer.db

จะได้คำสั่งรอเตรียมพร้อมสำหรับการสร้าง Table ดังภาพ

4. มาทดลองสร้างเทเบิ้ล และคำสั่ง CRUD พื้นฐานกันดูครับ พิมพ์สคริปเข้าไปตรง ๆ จบสคริปด้วย “;”

4.1 เปิดการใช้งาน Foreign key ด้วยคำสั่ง

>PRAGMA FOREIGN_KEYS = ON;

จากนั้นพิมพ์ script ตามนี้เพื่อสร้างเทเบิ้ลสำหรับ Customer table และ Address table ซึ่งมี Foreign Key ผูกกันไว้

4.2 ทดสอบคำสั่ง INSERT

ทำการ insert data ลง customer table

ทำการ insert data ลง address table

4.3 ทดสอบคำสั่ง Select ในแบบต่าง ๆ

Select * from table

Select with Inner Join

4.4 ทดสอบคำสั่ง Update

4.5 ทดสอบคำสั่ง Delete

เมื่อเสร็จสิ้นการใช้งาน ก็พิมพ์คำสั่ง >.quit เพื่อออกจากการใช้งาน และเมื่อลองกลับไปดูในโฟลเดอร์ SQLiteTest จะพบไฟล์ customer.db ปรากฎอยู่ดังภาพ

SQLite Database Management Tools

เพื่อความง่ายในการจัดการโครงสร้างและแก้ไขข้อมูลต่าง หลาย ๆ ท่านนิยมที่จะใช้ GUI tool ตามแต่ถนัดของแต่ละท่าน ซึ่งของฟรีมีให้ใช้เยอะมากครับ ไม่ว่าจะเป็นWeb Tool, Application Tool, command-line tool ในหัวข้อนี้ขอแนะนำตัวนี้ครับ SQLite Expert Personal Edition เพียงพอสำหรับใช้พัฒนาและทดสอบครับ ใช้งานง่ายด้วยสิ

SQLite Database Driver And Test Drive

สำหรับวิธีการเขียนโปรแกรมติดต่อกับ SQLite นั้น มีหลายวิธีเช่นกันทั้ง C/C++, TCL , ODBC, JDBC, ADO.NET ครบทุกค่าย แต่ผู้เขียนได้ลองค้นหา ADO.NET Data Provider สำหรับใช้งานเจ้า SQLite ปรากฎว่าพบกับ SQLite.NET ADO.NET Provider ใน version 1.0.66.0 นี้จะทำงานกับ VS2008/VS2010 ได้ โดย support ทั้ง Typed DataSet Designer, Entity Framework (ยังทำงานไม่ดีนัก) จึงได้นำมาทดลองใช้งานในบทความนี้

ให้ดาวน์โหลดและทำการติดตั้งได้เลยครับ จากนั้นเปิด Visual Studio ขึ้นมาเพื่อทดสอบเขียนโค้ดเพื่อทำงานกับ Customer.db ที่เราสร้างไว้ในขั้นตอนก่อนหน้านี้

ซึ่งเข้าไปเอา Driver ได้ที่นี่ C:\Program Files (x86)\SQLite.NET\bin\System.Data.SQLite.dll

ดูรูปแบบของ connection string ได้ที่นี่ http://www.connectionstrings.com/sqlite ในส่วน sqlite.net

จากนั้นก็เขียน Code ติดต่อ Database ตามปกติ

using System;
using System.Data;
using System.Windows.Forms;
using System.Data.SQLite;

namespace SQLiteTester
{
    public partial class Form1 : Form
    {
        public Form1()
        {
            InitializeComponent();
        }

private string constr = @"data source=Customer.db"; //กรณีโปรแกรม exe อยู่ folder เดียวกับ customer.db

        private void Form1_Load(object sender, EventArgs e)
        {
            dataGridView1.DataSource = GetCustomerData().Tables[0];
        }

        public DataSet GetCustomerData()
        {
            using (var conn = new SQLiteConnection(constr))
            {
                var ds = new DataSet();
                using (var da = new SQLiteDataAdapter(
                    "select * from customer c inner join address a on c.id = a.customer_id", conn))
                {
                    da.Fill(ds, "CustomerData");
                    return ds;
                }
            }
        }
    }
}

ผลลัพธ์เมื่อกด RUN (F5)

ปล. สำหรับภาษาไทยให้ใช้พวก NVARCHAR, NCHAR จะรองรับ unicode language ได้

สามารถ download source code ได้ที่นี่

Code Example Download Here!!

Chalermpon Areepong Nine (นาย)
Microsoft MVP Thailand ASP.NET
Greatfriends.biz Community Leader

Email : nine_biz-talk.net at hotmail dot com
Blog : http://nine-biztalk-net.spaces.live.com/blog

ASP.NET เมื่อใช้ Response.BinaryWrite() แล้วชื่อภาษาไทยกลายเป็นยึกยือ ปัญหาของIE

Nine MVP ASP.NET — Tue, 11 May 2010 00:49:00 +0000

เป็นเรื่องของการเขียน asp.net ให้ download file โดยการอ่าน File เข้ามาเป็น byte[]

แล้วค่อยใช้ Response.BinaryWrite(byte[]) ออกไป

มันเป็นปัญหาเฉพาะ IE เท่านั้น

หากเจอ อักขระ ที่ต้องห้าม file name ภาษาไทยจะเอ๋อกินทันที

ซึ่งนั่งปวดหมองอยู่วันนึงแล้วก็พบทางสว่าง

เลยต้องแก้ไขตามนี้

public string FileNameEncoder(string filename)

{

if (Request.Browser.Browser.Contains("IE"))

{

filename = Uri.EscapeDataString(Path.GetFileNameWithoutExtension(filename)).Replace("%20", " ") + Path.GetExtension(filename);

}

return filename;

}

ในตอนเรียกใช้ก็เขียนประมาณนี้

private void WriteFile(string pdfFileName,string type)

{

try

{

var bytefile = File.ReadAllBytes(pdfFileName);

pdfFileName = FileNameEncoder(pdfFileName);

Response.Clear();

Response.ClearContent();

Response.ClearHeaders();

Response.Charset = System.Text.Encoding.UTF8.WebName;

Response.HeaderEncoding = System.Text.Encoding.UTF8;

Response.ContentEncoding = System.Text.Encoding.UTF8;

Response.ContentType = "Application/" + type;

Response.AppendHeader("content-disposition", "attachment; filename=" + Path.GetFileName( pdfFileName));

Response.BinaryWrite(bytefile);

Response.End();

}

catch (Exception ex)

{

Response.Write(ex);

}

Happy ครับ

ปล. แต่ปัญหาจะไม่เกิด ถ้าใช้ Chrome, Firefox, IE9

Nine MVP's Blog

Fix for ” Web Standards Update for Microsoft Visual Studio 2010 SP1″ remove validate SP1

ASP.NET 4.0 : High Scalable ASP.NET Session and Cache with Windows Server AppFabric Caching vol.2

ตอนที่ 1 (Part 1)

ตอนที่ 2 (Part 2)

Programming Level:

Computer Skills:

Development Tool and Library

Agenda

Introduce

ASP.NET Session and Cache

Session

Cache มี 3 ชนิดครับ

ตัวอย่าง: ASP.NET Web Application with InProc Mode (Default Mode)

Case Study : ตัวอย่างปัญหาจากตัวอย่างเว็บด้านบน (Problem of ASP.NET Session and Cache with InProc Mode)

Solution : Implement Cache Server (AppFabric Caching)

Create and Setting AppFabric Cache for ASP.NET Web Application

Using AppFabric Cache within ASP.NET Web Application

Setting Method 1: Edit web.config

Setting Method 2: Cache with Programmatically

Test Run ASP.NET Web Application and Monitoring Cache

Conclusion

The SSO service failed to start. After installing .NET Framework v4

Add a Reference to the Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client Assembly

ขอ copy มาแปะไว้ ref กันลืมแหะๆ

To add a reference to Microsoft.ApplicationServer.Caching.Client

ASP.NET 4.0 : High Scalable ASP.NET Session and Cache with Windows Server AppFabric Caching vol.1

Part 1

Part 2

Programming Level:

Computer Skills:

Development Tool and Library

Agenda

Introduce

ASP.NET Session Problem

ASP.NET Session Model

Solution for Large Session State Problem

Advantages of AppFabric Caching

AppFabic Caching Architecture

Physical Architecture Diagram

Logical Architecture Diagram

Install And Config Windows Server AppFabric Caching (Non-Cluster)

Using Caching Administration Windows PowerShell

Summary

DI Framework Series : ออกแบบระบบให้ยืดหยุ่นด้วย Dependency Injection Framework

Series

Programming Level:

Computer Skills:

Development Tool and Library

Background: Application Layer Design

Dependency Injection Pattern

DI Start up : Demo ASP.NET 3 Layer with Dependency Injection (Unity 2.0)

1. Domains03 Project

2. L2SDAL03 Project (DAL –> Domain)

3. BLL03 Project (BLL –> Domain)

4. WebUI03 Project (PL –> Domain)

ขั้นแรก ตั้งค่าคอนฟิกของ Unity ใน web.config ดังนี้

ขั้นที่ 2 แก้ไขไฟล์ Global.asax

ขั้นที่ 3 จัดการ set dependency ไปยังหน้า webpage (Setter Method)

ขั้นที่ 4 ทดสอบเรียกใช้งาน BLL ด้วย ICustomerService

Conclusion

AutoMapper: Mapping Objects Utility

Programming Level:

Computer Skills:

Development Tool and Library

Introduce:

Basic AutoMapper – แนะนำเม็ธธอดที่ใช้บ่อยและสิ่งที่ควรรู้

6 Demo:

Conclusion

ASP.NET MVC Series I : Foundation of ASP.NET MVC

Developer Skills

Tools and Languages

Articles Suggestion

Introduction

What’s The MVC Pattern

Advantage of MVC Pattern

Hello “ASP.NET MVC“

forms authentication / windows authentication

URL Authorization

Membership and Roles